Ακόμα και όταν ο ουρανός δεν υπάρχει…

‘Να γίνομαι άνεμος για το χαρταετό και χαρταετός για τον άνεμο ακόμα και όταν ο ουρανός δεν υπάρχει…’ -Οδ. Ελύτης

Θέλω κι εγώ να γίνω «άνεμος για τον χαρταετό και χαρταετός για τον άνεμο ακόμα και όταν ο ουρανός δεν υπάρχει» και να εξηγήσω μέσα από απλά λόγια πώς θέλω να είναι το μέλλον μας.

hartaetos2

Δώρο που μου έκανε η δασκάλα μου στο τέλος της σχολικής χρονιάς

Τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα αυτές τις μέρες. Tώρα παίζεται το μέλλον των παιδιών σας. Το μέλλον μας! Τα παιδιά δε φταίνε σε τίποτα. Θα ζήσουμε με τις αποφάσεις που θα κάνετε εσείς οι μεγάλοι. Εμείς είμαστε τα παιδιά τώρα. Είμαστε αθώα παιδιά. Εγώ είμαι ένα από αυτά τα παιδιά! Με όλα αυτά που αποφασίζετε θα ζήσω. Και τι φταίω εγώ, να ζήσω σε μια Ελλάδα που δε θέλω!; Τι φταίνε ΟΛΑ τα παιδιά να ζήσουν σε μια Ελλάδα που ΔΕΝ θέλουν!; Εγώ υψώνω τη φωνή μου σαν ένα αθώο παιδί και λέω αυτό που θέλω. Δεν περιμένω να μου δώσουν οι άλλοι αυτό που θέλω. Το παίρνω! Δε φοβάμαι να το ζητήσω. Αυτό έπρεπε να κάνετε όλοι σας όλα αυτά τα χρόνια. Να ξεσηκωνόσασταν και να λέγατε αυτό που θέλατε. Και να μην περιμένετε ένα δωδεκάχρονο να σας το πει! Περιμένω ειλικρινά να μου δώσετε σημασία; Ναι. Ναι το περιμένω. Και γιατί; Αν το σκεφτείτε, την προηγούμενη φορά που έγραψα τέτοιο κείμενο, έγινε χαμός. Πήγα μαζί με συμμαθητές μου και τη γυμνάστριά μου στην τηλεόραση και μιλήσαμε για αυτό που ΘΕ-ΛΑ-ΜΕ! Όταν γράψαμε αυτό το post για τα πρωτάκια, ξαφνικά όλα τα σχολεία το εφάρμοσαν. Και ειλικρινά μετά από αυτά, έχω δει τι γίνεται όταν λέμε τη γνώμη μας. Βασικά και να μην είχαν δουλέψει, θα το έγραφα αυτό που ήθελα. Για να με ακούσει ο κόσμος, ακόμα και άμα δεν είχα και πολλές ελπίδες. Αλλά ο καθένας μας έχει ελπίδες. Όλοι μας πρέπει να προσπαθούμε. Να σηκωθούμε και προσπαθήσουμε. Ένα τραγούδι λέει: ‘Όπου υπάρχει πόθος, θα υπάρχει και μια φλόγα. Όπου υπάρχει μια φλόγα, κάποιος θα καεί. Μα επειδή καίει, δε σημαίνει ότι θα πεθάνεις. Πρέπει να σηκωθείς και να προσπαθήσεις’ Αν το σκεφτείτε από όλες τις πλευρές, αυτό είναι το κάτι που πρέπει να κάνουμε. Μπορεί να πέφτουμε, αλλά δεν πρέπει να τα παρατάμε. Πρέπει να πετάξουμε όλοι, σαν ένα, ψηλά. Τόσο ψηλά που θα μας βλέπουν όλοι.  Όλος ο κόσμος. Να ακούσει τη φωνή μας. Εγώ αυτή τη στιγμή είμαι μόνη μου εκεί ψηλά. Δε μπορούμε απλά να ευχόμαστε. Να κοιτάμε τον ουρανό, να ψάχνουμε πεφταστέρια και να κάνουμε ευχές. Γιατί οι ευχές μας, βγαίνουν αληθινές μόνο όταν προσπαθούμε. Εγώ ξέρω σε τι κατάσταση ζούμε. Το παίρνω πολύ σοβαρά, ακόμα κι αν είμαι παιδί. Πληροφορούμαι. Όπως θα έπρεπε όλα τα παιδιά και όλοι όσοι δεν ξέρουν τι γίνεται! Γιατί πως θα κάνουμε τις ευχές μας, άμα δεν ξέρουμε τι συμβαίνει γύρω μας; Ο καθένας με τον δικό του τρόπο, με το δικό του ταλέντο. Πρέπει να έχουμε αυτοεκτίμηση. Εγώ δεν ασχολούμαι με αυτά που κάνουν όλα τα παιδιά. Ασχολούμαι με την πληροφόρηση, τα λόγια. Εγώ κάθε μέρα είμαι μπροστά από τα τετράδια και τα βιβλία μου, διαβάζω και γράφω. Σκέφτομαι. Τα άλλα παιδιά ονειρεύονται ήρωες, παιχνίδια… Εγώ ονειρεύομαι μια καλύτερη Ελλάδα. Εκτός από όλα αυτά που κάνουν τα άλλα παιδιά της ηλικίας μου, εγώ κάνω και αυτό. Έχω ζήσει πράγματα που δεν έχουνε ζήσει οι φίλοι μου. Δεν ξέρουν πως νιώθω. Τι βλέπω όταν κοιτάω έξω, τι σκέφτομαι όταν κοιτάω τον χάρτη της Ελλάδας. Υπάρχουν, υπήρχαν και θα υπάρχουν τέτοια παιδιά στον κόσμο. Που ξεσηκώνουν τον κόσμο και λένε τη γνώμη τους. Αυτές οι αποφάσεις, όπως είπα πριν, είναι το μέλλον μας. Είναι το… «Ζήσε για πάντα ή πέθανε νέος». Δεν είναι αστεία αυτά τα πράγματα! Δεν μπορούμε να μείνουμε ένα κράτος μόνο μας! Το νόημα της ζωής δε είναι να επιβιώσουμε! Τι θα κάνουμε; Θα πάμε όλοι στα χωριά, και θα προσπαθήσουμε να ζήσουμε με εκείνο το φαγητό; Θα φύγουμε από τη χώρα; Λοιπόν όταν γίνει αυτό, όταν φύγουνε κάποιοι από τη χώρα, θα δούνε πως φερόμαστε εμείς στους πρόσφυγες, στους μετανάστες και γενικά σε όλους τους ξένους! Δεν είμαστε μόνο Έλληνες στην Ελλάδα! Υπάρχουνε και άλλοι! Οι οποίοι γεννήθηκαν εδώ, έζησαν εδώ όλοι τους τη ζωή. Δεν μπορούνε να ψηφήσουν σαν εμάς. Ούτε εμείς τα παιδιά μπορούμε να ψηφίσουμε! Γιατί να μπορούν τα παιδιά από τις άλλες χώρες, να αξιοποιήσουν την τεχνολογία και εμείς να μη μπορούμε; Δε θα μπορούμε να αγοράσουμε πράγματα. Δε θα μπορούμε να μαθαίνουμε πράγματα. Εμένα η τεχνολογία μου έχει αλλάξει τη ζωή. Δεν θα το διαβάζατε αυτό άμα δεν υπήρχε η τεχνολογία! Οι άλλες χώρες θα αναπτύσσονται όσο εμείς θα κοιτάμε να επιβιώσουμε. Δεν πρέπει να μείνουμε πίσω. Από τη δική σας απόφαση, θα εξαρτηθεί το μέλλον μας! Γιατί το δημοψήφισμα δεν είναι «Άντε πάω να διαλέξω κάτι να τελειώνουμε!» Πολλοί ψηφίζουν χωρίς να ξέρουν τι γίνεται ή χωρίς να σκέφτονται. Δεν είναι σωστό. Αυτή η απόφαση είναι το μέλλον όλων και κυρίως των παιδιών. Δεν είναι μόνο μια απλή απόφαση! Είναι πολλά παραπάνω. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ Είναι καλό να έχουμε αυτοπεποίθηση αλλά Η ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΗ αυτοπεποίθηση δεν κάνει καλό! Δεν πρέπει να πιστεύουμε ότι μπορούμε ολομόναχοι να κάνουμε τα πάντα! Όχι! Είμαστε ΕΝΑ!

Η Τελευταία Μέρα στο Σχολείο

Την Παρασκευή ήταν η τελευταία μέρα στο σχολείο. Φτιάξαμε καπέλα αποφοίτησης, πήγαμε να αποχαιρετήσουμε τα πρωτάκια μας… Α και φυσικά ήταν το πάρτυ της έκτης!!! Αλλά ας τα πάρουμε όλα από την αρχή.

Αφού φτιάξαμε τα καπέλα, πήγαμε στην τάξη των μικρών μας φίλων. Είχαμε φτιάξει από την Πέμπτη, κάτι σελιδοδείκτες και παγωτό (Ναι! Φτιάξαμε παγωτό! [Που φυσικά φάγαμε και εμείς]) Εγώ είχα πάρει στον Παναγιώτη και ζελεδάκια. Αυτά δώσαμε εμείς στα πρωτάκια μας. Τι έδωσαν αυτά σε εμάς; Κάτι υπέροχες κάρτες που ζωγράφισαν και έγραψαν μόνα τους. Μπορεί όλες οι κάρτες να έγραφαν το ίδιο. Αλλά το έγραψαν εκείνα μόνα τους. Έβαλαν τα καλύτερά τους γράμματα για να γράψουν κάτι για εμάς. Από την άλλη πλευρά της κάρτας, έκαναν μια ζωγραφιά. Και τι ζωγράφισε ο Παναγιώτης; ΧΕΛΩΝΟΝΙΝΤΖΑΚΙΑ!!!!!! Και πια χελωνονιντζάκια; Τον Leo και τον Donnie! Δηλαδή το αγαπημένο του και το αγαπημένο μου.

karta-panagioti

‘Στην αγαπημένη μου φίλη…. την Εβελίνα
Εύχομαι καλό καλοκαίρι
Χαρούμενες διακοπές και καλή
πρόοδο στο Γυμνάσιο
Θα σε θυμάμαι για πάντα.
Με αγάπη Παναγιώτης’

Πέρασα όλη τη μέρα μου με τον μικρό. Δεν ήθελα να φύγω. Θα μου έλειπε πάρα πολύ! Κανονικά θα έκανα παρέα με τους φίλους μου, αλλά ήταν το πάρτυ της έκτης στο οποίο θα έρχονταν όλοι μου οι συμμαθητές.

Πάει πια η σχολική χρονιά…. Πάνε τα μαθήματα. Ήρθε το καλοκαίρι. Ok… Χαίρομαι πάρα πολύ που τελείωσε το σχολείο! Χαίρομαι που ήρθαν οι διακοπές! Θα πάω σε πολλά μέρη φέτος το καλοκαίρι. Όμως θα σκυλοβαριέμαι στον καναπέ τα μεσημέρια. Θα παίζω Nintendo με την Εβίτα μέχρι να βαρεθώ. Θα γράφω ιστορίες και Post μέχρι να με πονέσουν τα δάχτυλά μου. (Θα δραπετεύσω για να δω τους φίλους μου… Να τους δω ξανά….)