Ακολουθώντας τα βήματα

Μπαίνω λοιπόν σήμερα στο σχολείο. Τι βλέπω; Βρεγμένο προαύλιο, γκρίζος ουρανός. Ναι. Ναι η μέρα θα ήταν γκρι.

Χτυπάει το κουδούνι, πάμε στις τάξεις μας. Γυρίζω πίσω να μιλήσω στη Νεφέλη επειδή βαριόμουνα.

Νεφέλη: Έβελον! Έχω νέα ΕΒΕΛΟΝ!
Εγώ: Άντε πες, πριν έρθει η κυρία.
Νεφέλη: Λοιπόν χθες, έδειξα στον μπαμπά μου το Blog σου και είπε ότι είναι καταπληκτική ιδέα και να φτιάξω as well!
Εγώ: OMG! Αυτό είναι fabulous! (Δε βγάζει νόημα το ‘Fabulous’ εκεί, αλλά έτσι είναι η νεολαία :P)

Στον κόσμο μου, φεύγει ο γκρίζος ουρανός και στεγνώνουν τα προαύλια, καθώς βγαίνει ο ήλιος. Η Νεφέλη έφτιαξε blog! How nice!

Donnie sleeping

Ζωγραφιά που έκανα στο κινητό μου (Μια ώρα μου πήρε >_<)

Το αστείο είναι ότι τώρα είμαι στην αίθουσα μουσικής και γράφω. Έτσι κι αλλιώς, κάνουμε πρόβες για μία γιορτή που δε συμμετέχω. Και εγώ και η Νεφέλη, γράφουμε Post στα πρόχειρα τετράδιά μας. (Τα οποία θα τα πληκτρολογήσουμε αργότερα στον υπολογιστή)

Γιατί αυτό κάνουν οι Bloggers, ντα!

Το blog της Νεφέλης: https://funnynene.wordpress.com/

Τι συμβαίνει όταν αφήνεις μία 12άχρονη (& μία 10άχρονη) μόνη στο σπίτι

Πρώτα απ’όλα ας πούμε ένα γεια. Πέρασε λίγος καιρός, δε νομίζετε;

  1. ΓΕΙΑ ΣΑΑΑΑΣ! 😀

Δεύτερον- Δεν υπάρχει δεύτερον 😛 Οπότε ας μπούμε στο ψητό! >:)


Χθες, που ήταν σε μια συνάντηση η μαμά μου- Βασικά όχι. Όχι όχι όχι… Θα το πάρουμε από άλλο σημείο!

Τώρα, γυρνάω μόνη μου από το σχολείο. Δηλαδή και με τους φίλους μου. Εγώ, η Νεφέλη και τα δίδυμα μένουμε πάρα πολύ κοντά. Μόνο λίγα σπίτια διαφορά. Συνήθως μόλις μας αφήνει το λεωφορείο στη στάση, πάμε κατευθείαν σπίτια μας, αγνοώντας τα γλυκίσματα που έχει το περίπτερο δίπλα. Μια φορά λοιπόν, που έφυγα μόνο με τη Νεφέλη, σταματήσαμε στο περίπτερο να πάρουμε εισιτήρια.

Όμως δεν τα βρίσκεις στο δρόμο τα εισιτήρια! Τα βρίσκεις δίπλα στη στάση, δηλαδή στο περίπτερο, εκεί που έχει τα ωραία γλυκίσματα! Μιαμ! Οπότε και εμείς, δεν αντισταθήκαμε στα αναψυκτικά… Παίρνουμε από το ψυγεία δύο γκαζόζες (αν έχει πληθυντικό η λέξη τέλος πάντων) και καθόμαστε στα σκαλάκια στο σπίτι μου να τις πιούμε.

Καθόμαστε εκεί για δέκα-είκοσι λεπτά και μετά φεύγει η Νεφέλη. Οπότε και εγώ, αναβαίνω πάνω και λέω στο μάνα τι κάναμε (χωρίς το μέρος με τις γκαζόζες φυσικά!) Τις επόμενες μέρες, καθόμουν εγώ, η Νεφέλη και τα δίδυμα στην αυλή του σπιτιού μου. Ρωτάω μια μέρα την μαμά μου λοιπόν:

Εγώ: Μαμά;
Μάνα: Τι είναι;
Εγώ: Θεωρητικά, στον κήπο μας δεν είναι μέσα στο σπίτι μας, σωστά;
Μάνα: Άντε πες τι αταξία σχεδιάζεις πάλι;
Εγώ: Τόσο καιρό, δε σε ρωτάω για να έρθουν τα παιδιά στην αυλή.
Μάνα: Όντως.
Εγώ: Άρα δε χρειάζεται να σου ζητάω την άδεια για να έρθουν στην αυλή.
Μάνα: Όχι δε χρειάζεται.
Εγώ: Οπότε… Μπορώ οποιαδήποτε στιγμή, να καλέσω κάποιους φίλους μου να έρθουν, καλά δε λέω; Και να μείνουμε μόνο στην αυλή.
Μάνα: (γελάει) Ναι, μπορείς.
Εγώ: Μιιιιπ! ΝΙΚΗ! (Ούτε καν ξέρω τι σημαίνει ‘Μιιιπ’ απλά μου αρέσει να το λέω :D)

Είχε περάσει μια εβδομάδα από τότε. Και να ‘μαστε στο σημείο που σταμάτησα!

Χθες, που ήταν σε μια συνάντηση η μαμά μου, άφησε εμένα και την Εβίτα μόνες μας, με τον παππού και τη γιαγιά (Οι οποίοι μένουν από κάτω μας)

Είχα μόλις τελειώσει τα μαθήματα μου και ετοιμαζόμουν να λούσω τα μαλλιά μου. Μου έρχεται ένα μήνυμα στο κινητό και βλέπω ότι είναι από τον Κωνσταντίνο.

Κότσος: (Το παρατσούκλι Νο2)
Μπορείς πλατεία σήμερα;
Εγώ: Δε νομίζω, λείπει η μαμά μου.
Κότσος: Αααααααα 🙁
Εγώ: Ναι, σόρυ. Είμαι με την γιαγιά και τον παππού μου.
Κότσος: 🙁
Εγώ: 0-0 ΙΔΕΑ!
Κότσος: Τι;;;;
Εγώ: Μπορείτε να έρθετε αυλή μου;
Κότσος: Ναι;
Εγώ: ΝΙΙΙΙΙΙ
Κότσος: Α οκ. Τι ώρα;
Εγώ: Σε 10-15 λεπτα…..;
Κότσος: Οκ, τα λέμε.

Και σίφουνας, λούζω τα μαλλιά μου! Στο τσακ πρόλαβα να τα στεγνώσω. Εντωμεταξύ να μην έχω πει τίποτα απολύτως στη γιαγιά και στον παππού μου. Ούτε στην Εβίτα! Πιάνω το τηλέφωνο, παίρνω τη γιαγιά μου και της εξηγώ την ιδέα μου.

Σκεφτόμουν να πάρω τη μαμά μου να τη ρωτήσω πρώτα, αλλά πώς θα το σήκωνε στο σεμινάριο που ήταν; Πάω κάτω στην αυλή και περιμένω να έρθουν. (Ευτυχώς πιάνει wifi στην αυλή!)

Kai and Skylor holding hands

Μια ζωγραφιά που έκανα (Κάη στα αριστερά, Σκάιλορ στα δεξιά)

Μόλις ήρθανε τα δίδυμα, καθίσαμε για καμιά ώρα και μιλάγαμε. Μετά είναι που βγαίνουν τα κινητά και αρχίζουμε τις βλακείες…

Αλέξανδρος: Έχεις κάτι να φάμε; (λέει για πλάκα)
Εγώ: Και γιατί όχι; Πάτα το πάνω πάνω κουδούνι.
Αλέξανδρος: (το πατάει)
Εβίτα: Somebody called me….? (μιλάει από το κουδούνι)
Κωνσταντίνος: ΑΥΤΟΣ ΤΟ ΕΚΑΝΕ!
Εγώ: Έβι, φτιάχνεις ποπ κορν και τα πετάς από το μπαλκόνι;
Εβίτα: ………….. Ok!

Μετά από 5 λεπτά, ακούγεται η φωνή της Εβίτας από το μπαλκόνι. Τα πετάει τα ποπ κορν κάτω. Εκείνη τη στιγμή (που πήγε ο Αλέξανδρος να τα ανοίξει) μου έρχεται άλλο ένα μήνυμα από τη Νεφέλη (η οποία μου είχε πει ότι δε μπορεί να έρθει) ότι τελείωσε το διάβασμα και έρχεται. Οπότε την περιμέναμε πριν τα ανοίξουμε. Βάζω μουσική από το κινητό μου (προϊστορική μουσική, για πλάκα) και αρχίσαμε να τραγουδάμε όλοι μαζί περιμένοντας.

Εγώ/Κότσος/Άλεξ: IT’S THE FINAL COUNTDOWN! Τουρουρουρου! Τουρουρουρουρου!
Νεφέλη: (εμφανίζεται) Ξέρετε ότι ακούγεστε ως κάτω, σωστά;
Εγώ/Κότσος/Άλεξ: Εμ…

Ανοίγουμε τα ποπ κορν (που η Νεφέλη δε μπορούσε να φάει επειδή έχει σιδεράκια, οπότε η Εβίτα μας πέταξε και πατατάκια) Παίζαμε για 2 ώρες, μέχρι που χτύπησε το τηλέφωνό μου. «Μάνα» έλεγε η οθόνη.

Εγώ: Ναι;
Μάνα: Εβελίνα γυρνάω τώρα. Καλά είστε;
Εγώ: Ναι ναι. Είμαι στην αυλή με τα δίδυμα και τη Νεφέλη!
Μάνα: Πλάκα κάνεις;
Εγώ: Nope!
Άλεξ: Γειααααα!
Κότσος: Γεια σας, Άσπα!
Νεφέλη: What’s up?
Μάνα: (έχει σκάσει στα γέλια) Ωραία περνάτε;
Εγώ: Ναι ναι!

Τέλος πάντων, μόλις ήρθε η ώρα για ύπνο, αποχαιρέτησα τους φίλους μου και ανέβηκα πάνω. Η Εβίτα (πανευτυχής που κάθισε ένα δίωρο μόνη της στον καναπέ βλέποντας βίντεο) και εγώ ετοιμαστήκαμε και πήγαμε κρεβάτια. ‘Καληνύχτα τέλεια μέρα!’ σκέφτηκα πριν πέσω για ύπνο… Αλλά δε πρόλαβα γιατί το μάνα ήρθε! LOL!

Αυτό ήταν για σήμερα! Ελπίζω να σας άρεσε 🙂 PEACE OUT DUDES!

~Evelina