Σαν να ήπιαμε 20 ποτήρια βότκα και 14 κρασί

Σήμερα, εγώ και η Εβίτα γυρίζαμε από το φροντιστήριο των Αγγλικών, το οποίο είναι λίγα σπίτια πιο ‘κει από το σπίτι μας. Είναι πέντε λεπτάκια και πολλά λέω, περπάτημα. Εγώ κι αδερφή μου τα αλλάξαμε σε 1:30, διότι ήρθαμε τρέχοντας. Σαν να είχαμε πιει 20 ποτήρια βότκα και 14 κρασί.

Έβαλα εγώ από το κινητό μου ένα τραγούδι από το anime «Attack on Titan».

 

Όπως είπα, αρχίσαμε να τρέχουμε. Προσπαθούσαμε να κάνουμε κάποιο ακροβατικό, σπαγγάτο στον αέρα… Εγώ άνοιξα τα χέρια μου και έκανα το αεροπλάνο. Τελικά καταλήξαμε να τρέχουμε σαν νίντζα. Κι σαν αν αυτά να μην ήταν αρκετά, φωνάζαμε όσα Ιαπωνικά ξέραμε από το τραγούδι παράλληλα.

funny_sisters

Μερικοί άνθρωποι που είχαν βγει για μια βόλτα στη γειτονιά, είχαν βγει να μαζέψουν τα ρούχα από το μπαλκόνι ή ήταν μέσα στο αυτοκίνητο, κοιτούσαν εμένα και την Εβίτα περίεργα. Φυσικά, δε με απασχολεί καθόλου, καθώς είμαστε αυτές που είμαστε και είμαι χαρούμενη για αυτό που είμαι σήμερα.

Χαρούμενη μέρα σε όλους! ^•^

Photo by: Donnie Ray Jones

Μια γλυκιά γλυκιά έκπληξη

Αυτό το ποστ έπρεπε να είχε ανεβεί καιρό τώρα, αλλά με ξέρετε: Η έμπνευση με χτυπάει στο κεφάλι τις πιο άκυρες στιγμές.

Σήμερα η στιγμή έτυχε να είναι όσο έγραφα μια ιστορία. Οπότε την έβαλα στην άκρη για να γράψω. Και πόσο παλιά ήταν τα γεγονότα του ποστ; 4 μήνες πριν περίπου, στις 28 Ιανουαρίου του 2016. Τα γενέθλιά μου.

Γενικά εμείς σαν παρέα, έχουμε μια ωραία συνήθεια, να φέρνουμε ένα μικρό κεκάκι για αυτόν που γιορτάζει. Παίρνουμε και έναν αναπτήρα από κάποιον και ανάβουμε κι ένα κεράκι.

Φαντάζομαι τη θυμάστε την Νεφέλη. Έχετε λογικά διαβάσει προηγούμενα ποστ με τις σκανταλιές που κάναμε. Αυτή η ιστορία, δεν θα είναι εξαίρεση.

Πέμπτη λοιπόν η μέρα γενεθλίων, παίρνω τις λαχταριστές σοκολατένιες μπαλίτσες με φουντούκι που πήρα για να μοιράσω και πάω στο σχολείο. (Παραλίγο να δηλητηριάσω έναν συμμαθητή μου, γιατί είναι αλλεργικός στους ξηρούς καρπούς.)

Muffin

Σε ένα από τα δεκάλεπτα διαλείμματα έρχεται μια από τις φίλες μου και με τραβάει από την τάξη. «Εβελίνα.» μου λέει. «Έχω μια σημαντική ερώτηση!» είπε όσο συνέχισε να με τραβάει. Με οδήγησε στο δασάκι του σχολείου. «Θα μου πεις…»

Και μου λέει μερικά πράγματα. Και μιλήσαμε για λίγα λεπτάκια. Καθώς συζητάγαμε, μερικοί άλλοι μου φίλοι ήρθαν και είπαν να πάω μαζί τους γιατί με θέλει η Νεφέλη. Η φίλη μου η άλλη λοιπόν μου βάζει απότομα τα χέρια της μπροστά στα μάτια μου. «ΠΑΜΕ!» ούρλιαξε.

Ακόμα πιο δυνατά ούρλιαξα εγώ όταν με έριξε από ένα σκαλί. (Ευχαριστώ πολύ για τον καταπληκτικό τρόπο που δίνεις οδηγίες σε έναν τυφλό, Μαρία.) Ε καλά, τότε είχα καταλάβει, κάτι πάει να γίνει.

Ποιοι θα ήταν; Τα δίδυμα, η Άννα, η Νεφέλη εννοείται, η Εύα, ο Ορέστης, μερικοί ακόμα κοντινοί μου φίλοι. Ποιοι άλλοι;

Με το που μου βγάζει παιδιά το χέρι από το πρόσωπο… Δε ξέρω πώς το κατάφερε η Νεφέλη να πείσει όλους αυτούς να έρθουν. Σχεδόν ολόκληρη η πρώτη θα είχε μαζευτεί; Δεν ξέρω, εμένα πάντως μου φαινόντουσαν πολλοί. (Μεταξύ μας, ήταν δυο τρεις που δεν ήξερα καν…)

Και αρχίζουν να τραγουδάνε όλοι μαζί το γνωστό τραγούδι. Και μετά τα χαρακτηριστικά πειράγματα από τους φίλους μου. Χαμογέλαγα σαν το χαζό και δεν ήξερα τι να πω. Κατέληξα να λέω ευχαριστώ πολύ δυνατά σε όλους. Αφήστε που σκότωσα τη Νεφέλη στις αγκαλιές.

Μερικές φορές ξεχνάω πόσο καλούς φίλους έχω. Οπότε θέλω να πω ένα ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ σε όλους τους!

Μπορεί να είστε διαφορετικοί από κάθε άλλο άνθρωπο που ξέρω, αλλά αυτό δεν είναι που μας κάνει ξεχωριστούς; Καλά δεν είπαμε, μην αλλάξετε ενδιαφέροντα για να είστε διαφορετικοί. Είστε αυτοί που είστε. Και άμα σας πέρασε αυτή η σκέψη από το μυαλό σας, σας πληροφορώ ότι και αυτή η σκέψη είναι στοιχείο του χαρακτήρα σας!

Ό,τι και να πω δε μπορώ να σας ευχαριστήσω αρκετά.

Ευχαριστώ για όλα. 🙂

photo by: Markus Spiske