Απόψε (ξανα)ονειρεύτηκα…

Στο τέλος κάθε χρόνου, η παλιά μου γυμνάστρια, οργανώνει μια γιορτή με χορούς, παραδοσιακούς και μοντέρνους. Κάθε χρονιά, το θέμα της γιορτής είναι διαφορετικό. (π.χ. musical, ελληνικός κινηματογράφος κ.α.)

Πέρσι, ο τίτλος της γιορτής, ήταν «Απόψε Ονειρεύτηκα…» Ήμουν εκτάκι, τελευταία μου χρονιά στο Δημοτικό και η τελευταία μου παράσταση.

Ένα από τα αγαπημένα μου χορευτικά από εκείνη τη γιορτή, είναι το Limbo του Daddy Yankee.

Χόρεψα limbo. Και μου άρεσε. ^.^ Μας πήρε αρκετό χρόνο να συγχρονιστούμε και να μάθουμε το χορευτικό, αλλά άξιζε. Είναι μία από τις καλύτερες αναμνήσεις μου στο Δημοτικό! Να το βίντεο:

Στο τέλος της γιορτής, είχα κλάψει αρκετά. Από τότε που πήγαινα Τετάρτη Δημοτικού, έπαιρνα μέρος στις γιορτές. Δε πίστευα ότι είχε έρθει το τέλος αυτών των γιορτών για εμένα.

Όμως που είναι τέτοιες γιορτές στο γυμνάσιο; Τώρα, είναι η αδερφή μου που τις έχει τις γιορτές και την Τετάρτη, τη παρακολούθησα. Είχα πάει με δύο από τους πολύ κοντινούς μου φίλους, την Εύα και τον Ορέστη. Τους γνώρισα τώρα στο γυμνάσιο.

Αποφάσισα να φτιάξω αφίσες για να τις κουνάμε εγώ, η Εύα κι ο Ορέστης την ώρα της γιορτής. Τις κουνάγαμε όλη την ώρα και γελάγαμε, κάναμε νοήματα στην Εβίτα όσο χόρευε, αλλά τις περισσότερες φορές δε μας έβλεπε. Δε πειράζει όμως, γιατί πέρασα υπέροχα. Το θέμα της γιορτής, ήταν η αγάπη. Τι ωραίο θέμα!

Μήνες τώρα μου λέει η Εβίτα: «Δε μου αρέσει το φινάλε μας!»

Δε το είχα ακούσει και δε το είχα δει. Δεν ήξερα τι έπαιζε. Λέει, δεν ήταν η μόνη που δεν της άρεσε. Σε πολλά παιδιά. Μου έκανε μεγάλη εντύπωση που δεν τους άρεσε όμως. Γιατί εμένα ήταν αρκετό για να με κάνει να δακρύσω.

Από την περσινή γιορτή, «Οι Πειρατές της Καραϊβικής»

Η νοσταλγία κυλούσε στο αίμα μου και όσο πέρναγε ο χρόνος, τόσο πιο έντονη γινόταν. Όταν τελείωσε η παράσταση, εγώ με την Εύα (ο Ορέστης είχε φύγει λίγο πιο πριν) πήγαμε σε μια γωνίτσα να μιλήσουμε.

«Εμείς στο Δημοτικό δεν κάναμε τέτοιες γιορτές.» μου είπε η Εύα, η οποία είχε, επίσης, δακρύσει. «Η δασκάλα που έκανε τις γιορτές λήξης μας θεωρούσε ‘ανίκανους’ και προτιμούσε το άλλο τμήμα να κάνει τη γιορτή. Εμείς κάναμε πάντα τα ηχητικά εφέ ή κάτι τέτοιο. Πέρσι, κάναμε ένα θεατρικό έργο, η τάξη μας. Όλοι βαρεθήκαν και φύγαν. Ποτέ δε κάναμε κάτι ωραίο σαν εσάς.»

Εγώ έγνεψα καταφατικά. «Είναι απαίσιο όταν κάποιος σε πετάει έξω, όταν δεν έχει καν προσπαθήσει να συνεργαστεί μαζί σου… Για αυτό μου αρέσουν οι γιορτές μας. Η γυμνάστρια μας προσπαθεί να κάνει τους πάντες να περάσουν καλά. Οι γιορτές πάντα είναι πολύ ωραίες…»

Όταν έφυγε η Εύα, ήθελα να κλάψω. Είχα είδη δακρύσει. Με το που είδα τη μάνα μου με την Εβίτα, έτρεξα και έβαλα τα κλάματα στην αγκαλιά της. Έκλαιγα σαν ένα μικρό παιδί και δεν είχα πρόθεση να σταματήσω να κλαίω.

Θλίψη, συγκίνηση, χαρά και άλλα χιλιάδες συναισθήματα ήταν αυτά που ένιωθα. Αυτό που κυριαρχούσε ήταν η νοσταλγία.

Έκλαψα περισσότερο από όσο είχα κλάψει στις γιορτές που έπαιρνα εγώ μέρος!

Το βράδυ, είχα πονοκέφαλο. Προσπάθησα να κοιμηθώ χωρίς να σκέφτομαι αυτά που έγιναν, αλλά ήταν αδύνατον. Δε θυμάμαι τι ώρα ακριβώς με πήρε ύπνος, θυμάμαι όμως ότι έκλαιγα στο μαξιλάρι μου αρκετή ώρα πριν συμβεί αυτό.

Οι γιορτές πάντα είναι πολύ ωραίες. Είναι αλήθεια. Θα ήθελα να ευχαριστήσω την κυρία Φάλυ, που τόσα χρόνια, συνεχίζει να κάνει γιορτές. Το υπόλοιπο άρθρο είναι αφιερωμένο σε εκείνη. Όμως, αυτό δε σημαίνει πως πρέπει να σταματήσετε να διαβάζετε, εσείς οι υπόλοιποι.


Αγαπημένη μου κυρία Φάλυ,

Έχετε ένα μεγάλο ρόλο στη καρδιά μου.

Κάνατε το τέλος κάθε σχολικής χρονιάς να φύγει με έναν μαγικό τρόπο, ακόμα καλύτερο και από τα παραμύθια. Θα ξέρετε, πιστεύω, πως δεν είναι πολλά τα σχολεία που κάνουν γιορτές σαν τις δικές σας. Το γεγονός το ότι ασχολείστε με έναν τεράστιο αριθμό παιδιών, στο οποίο μόνο το 1% έχει εμπειρία με χορό, είναι αξιοθαύμαστο από μόνο του.

Εσείς όμως κάνετε μια γιορτή 30-35 χορευτικά περίπου, το οποίο είναι απίστευτο! Όχι μόνο αυτό, αλλά το κάθε χορευτικό είναι ξεχωριστό από μόνο του. Διαλέγετε ένα θέμα και επιλέγετε κομμάτια όλων των ειδών. Κουράζεστε όλο το χρόνο για να βγει ένα μαγευτικό αποτέλεσμα.

Φέτος, είχατε μερικές δυσκολίες. Θεωρώ απαράδεχτη τη συμπεριφορά των ανθρώπων που προσπαθούν να ρίξουν τη γιορτή, για οποιοδήποτε λόγο. Θα μπορούσαν πολύ απλά να μην πάρουν μέρος. Εμείς οι άνθρωποι, κάνουμε κάτι τέτοια. Φερόμαστε σαν τα καβούρια στον κουβά. Μερικές φορές, γραπωνόμαστε πολύ δυνατά ο ένας στον άλλο και δημιουργούμε πληγές. Και όπως όλες οι πληγές, θέλουν χρόνο για να γιατρευτούν. Σας καταλαβαίνω απόλυτα άμα δεν επιθυμείτε να κάνετε γιορτή λήξης τον επόμενο χρόνο.

Πάντα, σε έμενα τουλάχιστον, περνάτε μηνύματα μέσα από τις γιορτές σας. Για παράδειγμα, ότι όλοι μαζί, είμαστε πιο δυνατοί. Οι φωνές πολλών, είναι δυνατότερες από ενός. Για αυτό, εκείνος που φωνάζει μόνος του, αν καλέσει κι άλλους θα καταφέρει το σκοπό του και θα γίνει δυνατότερος.

Όταν ήμουν πάνω στη σκηνή και χόρευα, ένιωθα το ρυθμό της μουσικής. Στο πρώτο μου χορευτικό, «Το Χρυσόψαρο» (θεέ μου, πόσος καιρός πέρασε;), ένιωθα χαρούμενη, ευτυχισμένη. Προσπαθούσα να μην χαμογελάσω σαν χαζοχαρούμενο! Από την άλλη, στο «Δε σε Φοβάμαι», ένιωσα μια σπίθα ελπίδας μέσα μου. Ένιωσα θαρραλέα.

Πάνω στη σκηνή, μαζί με όλους τους άλλους, νιώθω ότι μπορώ να κάνω τα πάντα. Θέλω κι εσείς να νιώθετε έτσι όταν φτιάχνετε τις γιορτές και δε θέλω να πιέζεστε.

Stop_Smoking

Από την περσινή γιορτή, «Μέσα σε έναν κόσμο που δεν έχει χώρο για εμάς»

Διαβάζω με θαυμασμό τη σημείωση που γράψατε στο λεύκωμα του σχολείου. Όχι μόνο το δικό σας, αλλά όλων των εκπαιδευτικών. Το δικό σας, θα θυμάστε, ήταν αυτό:

«Με οργάνωση μεθοδικότητα και τόλμη να προσπαθείτε πάντα για το καλύτερο. Να μην αποφεύγετε τα δύσκολα, είσαστε μαχητές με πολλές ικανότητες. Μόνο να κοιτάτε εκεί που θέλετε να πάτε, γιατί αλλιώς θα πάτε εκεί που κοιτάτε. Να θυμάστε ότι σε κάθε αγώνα πάντα επιτρέπεται να πέσεις, αυτό που επιβάλλεται είναι να ΣΗΚΩΘΕΙΣ.»

Είναι αλήθεια, πρέπει να σηκωνόμαστε όταν πέφτουμε. Μερικές φορές σκοντάφτουμε και παραπατάμε αλλά πρέπει να βρούμε ισορροπία και να παραμείνουμε όρθιοι.

Αποφάσισα λοιπόν να σας γράψω και εγώ κάτι, ως απάντηση:

Ό,τι και να κάνετε, να μην συγκεντρώνεστε σε αυτό εντελώς. Πάντα να κρατάτε τουλάχιστον 1% για να γελάτε και να είστε χαρούμενοι και τουλάχιστον 1% για να ελπίζετε. Το 98% που απομένει, είναι ένα δυνατό νούμερο από μόνο του, ολοκληρωμένο ή όχι.

Αυτό συνηθίζω να το λέω μερικές φορές στον εαυτό μου ή και σε φίλους. Με κάνει να νιώθω καλύτερα.

Ήθελα να έρθω να σας μιλήσω στη γιορτή, αλλά δε τα κατάφερα. Με είχε φυλακίσει η νοσταλγία, η συγκίνηση και το κλάμα μου. Δε μπορούσα να μιλήσω. Για αυτό σας τα γράφω όλα εδώ.

Να ξέρετε, ότι ό,τι γιορτή θα κάνετε, θα έρθω να τη δω, έχω γνωστούς ή όχι στη σκηνή. Εγώ θα είμαι εκεί.

Σας εύχομαι καλή τύχη για όλες τις επόμενες εκδηλώσεις!

Με πολύ αγάπη,
Εβελίνα

 

Photos by: Vassilis

11 thoughts on “Απόψε (ξανα)ονειρεύτηκα…

  1. Speechless! Κοριτσι μου, εισαι πολυ τυχερη ,να ξερεις….Στη δασκαλα σου εχω να πω, πως εχω περασει και νοιωσει ολα οσα εχει νοιωσει…και καταλαβαινω! Πολυ καλα! Εγω, αναγκαστηκα να …φυγω απο το παλιο μου σχολειο γιατι ομαδα γονεων και συναδελφων, απαξιωναν τα musicals , και τα χιλια δυο αλλα, που γινοντουσαν μεσα στη χρονια αλλα κυριως, στη γιορτη τελους! Στην οποια ημουν παντα μονη μου….Η κορη μου, εκτακι φετος, στο παλιο μου σχολειο, δε μου το συγχωρει που εφυγα πριν τελειωσει την εκτη μαζι μου! » Αδικο! Εμεις, δεν θα κανουμε γιορτη τελους! Περιμενα οοολο το Δημοτικο , να φτασω στην εκτη να κανουμε τη Μαιρη Ποπινς»!
    Πως να της εξηγησω το παρασκηνιο ?….
    Στο νεο μου σχολειο, ειμαι ευτυχισμενη και φυσικα…συνεχιζω να κανω αυτο που ξερω κι αγαπω!
    Να συνεχισεις κ Φαλυ! Ποτε δε θα μπορεσεις αλλωστε να αλλαξεις τον τροπο που προσεγγιζεις τα παιδια και την ευλογημενη δουλεια μας! Η αγαπη αυτων των παιδιων, βαραινει πιο πολυ στη ζυγαρια απ ολα και ολους!
    Εχω κι εγω ενα blog Εβελινα μου….που μοιραζομαι τη δουλεια μας στην ταξη με συναδελφους μου σε ολο τον κοσμο…Ειναι αυτο: aphrogranger.wordpress.com » ELT inspired»
    Keep shining… all of you!

  2. Θα ήθελα απλα να ευχηθω να ζήσουν και τα δικά μας παιδιά τέτοια συναισθήματα απο τη γιορτή της κας Φαλυς. Να συνεχισει με το ίδιο παθος και όρεξη το υπέροχο έργο της και εμείς ως γονεις της τετάρτης τάξης θα είμαστε δίπλα της να την στηριζουμε. Συγχαρητήρια σε όλα τα παιδιά και στην υπέροχη γυμνάστρια μας.

  3. Εβελίνα μου αγαπημένη,
    Αισθάνομαι πολύ τυχερή που σε είχα μαθήτρια! Νιώθω υπερήφανη ελπίζοντας ότι έχω βάλει ένα μικρό λιθαράκι στον τρόπο που σκέφτεσαι! Πόσο ωραία είπες τόσα πολλά.
    Δεν ξέρω αν θα γίνει γιορτή του χρόνου και πως θα γίνει, αυτό δεν εξαρτάται από εμένα. Πάντως ότι κι αν κάνω θα προσπαθήσω να ακολουθήσω τη συμβουλή σου για το 2%. Έχεις απόλυτο δίκιο. Δύσκολα θα τα καταφέρω, αλλά θα το παλέψω. Έτσι δεν θα φύγεις ποτέ από το μυαλό μου, ειδικά σε περιόδους έντασης και κρίσεων.
    Είμαι πολύ υπερήφανη για τις γιορτές ΜΑΣ, προπαντός γιατί σ΄αυτές μπορούν να πάρουν μέρος όλα τα παιδιά. Και αυτό είναι το πρώτο ζητούμενο. Είναι τόσο συγκινητική η προσπάθεια όλων των παιδιών, και ο τρόπος που στη διάρκεια της χρονιάς αυτή κλιμακώνεται. Είμαι ιδιαίτερα υπερήφανη, που με την παρουσία τους οι παλαιοί μου μαθητές και μαθήτριες, ομορφαίνουν κάθε χρόνο τη γιορτή.
    Και ναι, από την προσπάθεια των παιδιών, από την επαφή που έχω με όλα σας, από την αγάπη που σας έχω και που μου δείχνετε, από την καθαρή ματιά σας και από το χαμόγελό σας, παίρνω δύναμη και νιώθω ότι ΜΑΖΙ ΣΑΣ μπορώ να κάνω τα πάντα!
    Εσείς είστε η δύναμή μου και η αγάπη σας είναι η έμπνευσή μου.

    Σ΄αγαπώ
    Φάλυ

    • Δε ξέρετε πόσο χαρούμενη με κάνετε με το σχόλιό σας! Χάρηκα πάρα πολύ που σας είχα ως γυμνάστρια!

  4. Χθες έλεγα στον άντρα μου , κοιτώντας ξανά το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ. Μα καλά μπορεί αλήθεια μια 13 χρονη να γράψει έτσι? Μετά σε σκέφτηκα και λέω, μα φυσικά γιατί όχι… Μπράβο κορίτσι , συνέχισε να τιμάς τα συναισθήματά σου. Σαν αυτά δεν έχει!

  5. αχ βρε Εβελίνα!
    20 χρόνια μετά, κι ακόμα δακρύζω όταν περνάω έξω από τα σχολεία που φοίτησα.
    να μείνεις έτσι, όσο αντέξεις. όσο πιο πολύ γίνεται.
    μόνο καλά πράγματα απορρέουν από τέτοιες ψυχές και από μυαλά σαν το δικό σου!
    να είσαι υγιής να ζεις συγκινήσεις!

  6. Σε διαβάζω καιρό. Διαβάζω για σένα και την αδερφή σου εδώ και χρόνια από το ιστολογιο της μαμας σου.
    Το κείμενο σου με έκανε σήμερα να δακρύσω.
    Είμαι δασκάλα και με άγγιξε τόσο πολύ, ειδικά αυτές τις μέρες που μια ακόμα σχολική χρονιά τελειώνει. Τυχερή η δασκάλα σας για αυτά τα λόγια που γράφεις.Τυχερή και εσύ όμως που την είχες. Καλό καλοκαίρι!

  7. Εβελίνα,
    Στο βαθμό που ξέρω και που γνωρίζω θέλω να σου πώ:
    Λόγια σαν και τα δικά σου, η παρουσία αποφοίτων προηγούμενων ετών στις γιορτές, η αγάπη που απολαμβάνει με κάθε ευκαιρία, είναι το μεγάλο της παράσημο, ο μεγάλος έπαινος για τη Φάλυ.
    Να ξέρεις ότι η Φάλυ θα είναι πάντα δίπλα στα «παιδιά» της, σε ΟΛΑ τα «παιδιά» της, όποτε τη χρειαστούν, με γιορτή και χωρίς γιορτή. Γιατί αυτό είναι τρόπος ζωής, είναι αντίληψη για το ρόλο του δασκάλου και δεν αλλάζει.

  8. Πόσο απίστευτα γράφει η κόρη σου! Κάτι μου λέει πως θα έχει λαμπρό μέλλον..

    Εβελίνα με συγκίνησες πολύ με όλα όσα έγραψες! Επιτέλους να βλέπω παιδιά με βαθιά συναισθήματα που δεν σκέφτονται επιφανειακά.. Μπράβο σου κορίτσι μου.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *