Να πώς μοιάζουν τα μισοτελειωμένα γραπτά μου

Κανένα κείμενο δεν γίνεται τέλειο με την πρώτη. (Εντάξει, ίσως μερικές φορές. Αλλά το καταπληκτικό κείμενο γίνεται καταπληκτικό άμα το δουλέψεις!)

Πώς μοιάζουν τα δικά μου πρόχειρα κείμενα; Ορίστε ένα screenshot από μια ιστορία στο λογαριασμό του Wattpad μου που δεν έχω ανεβάσει ακόμα. ‘Ήθελα να γράψω ένα συγκεκριμένο κομμάτι της, οπότε άφηνα σημειώσεις για το τι να κάνω εδώ κι εκεί.

draft

Σημειώσεις με μωβ χρώμα

«Τι συμβαίνει με τον Sans;» ρωτάει ο αναγνώστης, ναι, άλλαξε το αυτό Eve-chan, είσαι εδώ μόνο για τον λόγο της Undyne.

….

Η Undyne γύρισε το κεφάλι της από την άλλη. Ήταν φανερό ότι δεν θα μιλούσε.

Ξανά, Eve-chan, απλά σιγουρέψου ότι η Undyne δεν θα μιλήσει και μετά ο αναγνώστης λέει «Παρακαλώ…» και μετά λέει αυτό που είναι κάτω από αυτές τις τελίτσες. (->…. Αυτές είναι τελίτσες, Eve-cha, σε περίπτωση που είσαι χαζή στο μέλλον.)


Όχι και το καλύτερο κείμενο, σωστά; 😛 Αλλά έτσι σημειώνω εγώ και το διασκεδάζω μετά που το βλέπω! Πάντως, αμα δεν σημείωνα τι ήθελα θα έχανα ένα μεγάλο κομμάτι της ουσίας του κειμένου. Άλλα έχω στο μυαλό μου όταν γράφω μια στιγμή και άλλα όταν γράφω άλλη.

Μερικές φορές, μου ξεφεύγουν σημειώσεις μέσα στο κείμενο. Πριν από μερικές μέρες για παράδειγμα, έγραφα τυχαία γεγονότα για τον εαυτό μου και απαντούσα ερωτήσεις. Τι τις ήθελα τις σημειώσεις, ανέβηκε η χαζομάρα.

Με ρώτησαν άμα πίστευα στην μαγεία, οπότε είπα να απαντήσω με αστείο τρόπο. Έγραψα:

«ΝΑΙ! ΕΙΜΑΙ ΜΑΓΟΣ! (ΒΑΛΕ ΜΑΓΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΕΔΩ)»

«Βάλε Μαγικό Τραγούδι» λέει ο άνθρωπος. Έπρεπε να φύγω με τη μαμά μου για το σούπερ μάρκετ. Άφησα την σημείωση στον εαυτό μου και έφυγα. Μόλις γύρισα το ξέχασα εντελώς κι έτσι έμεινε εκεί η σημείωση. Στην πραγματικότητα, ήθελα να βάλω ένα τραγούδι- το «Magic» των «Mystery Skulls»- ανάμεσα στο κείμενο.

Καλά να πάθω που δεν ξαναδιαβάζω τα κείμενά μου πριν τα ανεβάσω.

Λέω να μην ξαναδιαβάσω και αυτό το ποστ, έτσι για το καλό… >:3 Καλή σας μέρα!

Μην στεναχωριέσαι. Υπάρχει το αύριο και μάλιστα σε λίγες ώρες. Θα είναι μια τέλεια μέρα αύριο.

Συνήθως εγώ είμαι αυτός που κάθεται και προσπαθεί να κάνει τους άλλους χαρούμενους. Να τους διασκεδάσει, να τους κάνει να νιώσουν καλύτερα. Αλλά, ως ‘μπαταρία’, μερικές φορές εξαντλούμαι και πρέπει κι εγώ να φορτίσω τις μπαταρίες μου.

Μία από αυτές τις μέρες ήταν σήμερα… Ω ναι!

Δεν ξεκίνησε καλά η μέρα μου και μετά… Ε δεν θα πω ψέματα, δεν προσπάθησα να την φτιάξω. Ήμουν κουρασμένη- και όχι από άποψη έλλειψης ύπνου. Αυτό μόνο τις Δευτέρες!

Ήμουν κουρασμένη από την πολύ ώθηση που έδινα στον εαυτό μου, για να πάρει μπρος ‘η θετική Εβελίνα’. Μπίπ, μπίπ! Χαμηλή μπαταρίααααα~!

Όπως είπα, την υπόλοιπη μέρα δεν ήμουν καλά. Και όταν δεν είμαι καλά… Άμα δεν ξέρετε, προσέχω πολύ τις λεπτομέρειες της μέρας. Βρίσκω αυτά τα ‘κρυμμένα΄ γεγονότα μοναδικά. Λοιπόν σήμερα, πρόσεχα τις αρνητικές λεπτομέρειες.

Δεν χρειάζεται να το ξαναπώ… Απλά δεν ήταν καλή μέρα για εμένα. Μόλις μπήκα στο σπίτι μετά το σχολείο, ένιωσα ένα κύμα ανακούφισης να με χτυπάει. Έκανα μπάνιο, τα μαθήματα μου, μίλησα λίγο με τους φίλους μου στο viber και μετά έκατσα λίγο στον υπολογιστή.

Εκεί που νόμιζα ότι το κακό μέρος της μέρας είχε τελειώσει… Είχα μία διαφωνία με έναν φίλο μου. Ένα έχω να πω: Οι διαφωνίες μέσο Internet, είναι κάτι που αποφεύγω όσο πιο πολύ μπορώ! Προτιμώ να μαλώσω με κάποιον πρόσωπο με πρόσωπο και να μπερδεύω τη γλώσσα μου, παρά να στείλω ένα μήνυμα το οποίο ο άλλος υπάρχει περίπτωση να αγνοήσει.

Αποφάσισα να στείλω μήνυμα σε κάποιον.

«Νιώθω σαν να με έχουν παρατήσει όλοι αυτή τη στιγμή. Χωρίς λόγο. Απλά νιώθω έτσι.»

Μερικά δευτερόλεπτα αργότερα, έρχεται η απάντηση.

Μην στεναχωριέσαι. Υπάρχει το αύριο και μάλιστα σε λίγες ώρες. Θα είναι μια τέλεια μέρα αύριο.

Μην στεναχωριέσαι. Υπάρχει το αύριο και μάλιστα σε λίγες ώρες. Θα είναι μια τέλεια μέρα αύριο.

Θα είναι, το πιστεύω κι εγώ. Ευχαριστώ Νεφέλη. (Απλά την επόμενη φορά πρόσεχε λιγάκι την ορθογραφία… XD Πλάκα κάνω!)

Πιστεύω ότι αύριο θα είναι όντως μια υπέροχη μέρα. Γιατί τώρα φορτίστηκα! Ένα τέτοιο μήνυμα αρκούσε…

Μετανιώνω που ‘τροφοδοτώ’ τους άλλους με θετική ενέργεια; Καθόλου. Δεν θα έπαιρνα πίσω τις μπαταρίες μου άμα δεν είχα φερθεί έτσι. Είναι αυτό που λέμε, «Ό,τι δίνεις, παίρνεις!»

sunlight-craft

Καλή μέρα σε όλους. Και να θυμάστε… Ο ήλιος θα βγει αύριο, άμα εμείς τον αφήσουμε να βγει!

 

Photo by: Vassilis, Edited by: Me

Απόψε (ξανα)ονειρεύτηκα…

Στο τέλος κάθε χρόνου, η παλιά μου γυμνάστρια, οργανώνει μια γιορτή με χορούς, παραδοσιακούς και μοντέρνους. Κάθε χρονιά, το θέμα της γιορτής είναι διαφορετικό. (π.χ. musical, ελληνικός κινηματογράφος κ.α.)

Πέρσι, ο τίτλος της γιορτής, ήταν «Απόψε Ονειρεύτηκα…» Ήμουν εκτάκι, τελευταία μου χρονιά στο Δημοτικό και η τελευταία μου παράσταση.

Ένα από τα αγαπημένα μου χορευτικά από εκείνη τη γιορτή, είναι το Limbo του Daddy Yankee.

Χόρεψα limbo. Και μου άρεσε. ^.^ Μας πήρε αρκετό χρόνο να συγχρονιστούμε και να μάθουμε το χορευτικό, αλλά άξιζε. Είναι μία από τις καλύτερες αναμνήσεις μου στο Δημοτικό! Να το βίντεο:

Στο τέλος της γιορτής, είχα κλάψει αρκετά. Από τότε που πήγαινα Τετάρτη Δημοτικού, έπαιρνα μέρος στις γιορτές. Δε πίστευα ότι είχε έρθει το τέλος αυτών των γιορτών για εμένα.

Όμως που είναι τέτοιες γιορτές στο γυμνάσιο; Τώρα, είναι η αδερφή μου που τις έχει τις γιορτές και την Τετάρτη, τη παρακολούθησα. Είχα πάει με δύο από τους πολύ κοντινούς μου φίλους, την Εύα και τον Ορέστη. Τους γνώρισα τώρα στο γυμνάσιο.

Αποφάσισα να φτιάξω αφίσες για να τις κουνάμε εγώ, η Εύα κι ο Ορέστης την ώρα της γιορτής. Τις κουνάγαμε όλη την ώρα και γελάγαμε, κάναμε νοήματα στην Εβίτα όσο χόρευε, αλλά τις περισσότερες φορές δε μας έβλεπε. Δε πειράζει όμως, γιατί πέρασα υπέροχα. Το θέμα της γιορτής, ήταν η αγάπη. Τι ωραίο θέμα!

Μήνες τώρα μου λέει η Εβίτα: «Δε μου αρέσει το φινάλε μας!»

Δε το είχα ακούσει και δε το είχα δει. Δεν ήξερα τι έπαιζε. Λέει, δεν ήταν η μόνη που δεν της άρεσε. Σε πολλά παιδιά. Μου έκανε μεγάλη εντύπωση που δεν τους άρεσε όμως. Γιατί εμένα ήταν αρκετό για να με κάνει να δακρύσω.

Από την περσινή γιορτή, «Οι Πειρατές της Καραϊβικής»

Η νοσταλγία κυλούσε στο αίμα μου και όσο πέρναγε ο χρόνος, τόσο πιο έντονη γινόταν. Όταν τελείωσε η παράσταση, εγώ με την Εύα (ο Ορέστης είχε φύγει λίγο πιο πριν) πήγαμε σε μια γωνίτσα να μιλήσουμε.

«Εμείς στο Δημοτικό δεν κάναμε τέτοιες γιορτές.» μου είπε η Εύα, η οποία είχε, επίσης, δακρύσει. «Η δασκάλα που έκανε τις γιορτές λήξης μας θεωρούσε ‘ανίκανους’ και προτιμούσε το άλλο τμήμα να κάνει τη γιορτή. Εμείς κάναμε πάντα τα ηχητικά εφέ ή κάτι τέτοιο. Πέρσι, κάναμε ένα θεατρικό έργο, η τάξη μας. Όλοι βαρεθήκαν και φύγαν. Ποτέ δε κάναμε κάτι ωραίο σαν εσάς.»

Εγώ έγνεψα καταφατικά. «Είναι απαίσιο όταν κάποιος σε πετάει έξω, όταν δεν έχει καν προσπαθήσει να συνεργαστεί μαζί σου… Για αυτό μου αρέσουν οι γιορτές μας. Η γυμνάστρια μας προσπαθεί να κάνει τους πάντες να περάσουν καλά. Οι γιορτές πάντα είναι πολύ ωραίες…»

Όταν έφυγε η Εύα, ήθελα να κλάψω. Είχα είδη δακρύσει. Με το που είδα τη μάνα μου με την Εβίτα, έτρεξα και έβαλα τα κλάματα στην αγκαλιά της. Έκλαιγα σαν ένα μικρό παιδί και δεν είχα πρόθεση να σταματήσω να κλαίω.

Θλίψη, συγκίνηση, χαρά και άλλα χιλιάδες συναισθήματα ήταν αυτά που ένιωθα. Αυτό που κυριαρχούσε ήταν η νοσταλγία.

Έκλαψα περισσότερο από όσο είχα κλάψει στις γιορτές που έπαιρνα εγώ μέρος!

Το βράδυ, είχα πονοκέφαλο. Προσπάθησα να κοιμηθώ χωρίς να σκέφτομαι αυτά που έγιναν, αλλά ήταν αδύνατον. Δε θυμάμαι τι ώρα ακριβώς με πήρε ύπνος, θυμάμαι όμως ότι έκλαιγα στο μαξιλάρι μου αρκετή ώρα πριν συμβεί αυτό.

Οι γιορτές πάντα είναι πολύ ωραίες. Είναι αλήθεια. Θα ήθελα να ευχαριστήσω την κυρία Φάλυ, που τόσα χρόνια, συνεχίζει να κάνει γιορτές. Το υπόλοιπο άρθρο είναι αφιερωμένο σε εκείνη. Όμως, αυτό δε σημαίνει πως πρέπει να σταματήσετε να διαβάζετε, εσείς οι υπόλοιποι.


Αγαπημένη μου κυρία Φάλυ,

Έχετε ένα μεγάλο ρόλο στη καρδιά μου.

Κάνατε το τέλος κάθε σχολικής χρονιάς να φύγει με έναν μαγικό τρόπο, ακόμα καλύτερο και από τα παραμύθια. Θα ξέρετε, πιστεύω, πως δεν είναι πολλά τα σχολεία που κάνουν γιορτές σαν τις δικές σας. Το γεγονός το ότι ασχολείστε με έναν τεράστιο αριθμό παιδιών, στο οποίο μόνο το 1% έχει εμπειρία με χορό, είναι αξιοθαύμαστο από μόνο του.

Εσείς όμως κάνετε μια γιορτή 30-35 χορευτικά περίπου, το οποίο είναι απίστευτο! Όχι μόνο αυτό, αλλά το κάθε χορευτικό είναι ξεχωριστό από μόνο του. Διαλέγετε ένα θέμα και επιλέγετε κομμάτια όλων των ειδών. Κουράζεστε όλο το χρόνο για να βγει ένα μαγευτικό αποτέλεσμα.

Φέτος, είχατε μερικές δυσκολίες. Θεωρώ απαράδεχτη τη συμπεριφορά των ανθρώπων που προσπαθούν να ρίξουν τη γιορτή, για οποιοδήποτε λόγο. Θα μπορούσαν πολύ απλά να μην πάρουν μέρος. Εμείς οι άνθρωποι, κάνουμε κάτι τέτοια. Φερόμαστε σαν τα καβούρια στον κουβά. Μερικές φορές, γραπωνόμαστε πολύ δυνατά ο ένας στον άλλο και δημιουργούμε πληγές. Και όπως όλες οι πληγές, θέλουν χρόνο για να γιατρευτούν. Σας καταλαβαίνω απόλυτα άμα δεν επιθυμείτε να κάνετε γιορτή λήξης τον επόμενο χρόνο.

Πάντα, σε έμενα τουλάχιστον, περνάτε μηνύματα μέσα από τις γιορτές σας. Για παράδειγμα, ότι όλοι μαζί, είμαστε πιο δυνατοί. Οι φωνές πολλών, είναι δυνατότερες από ενός. Για αυτό, εκείνος που φωνάζει μόνος του, αν καλέσει κι άλλους θα καταφέρει το σκοπό του και θα γίνει δυνατότερος.

Όταν ήμουν πάνω στη σκηνή και χόρευα, ένιωθα το ρυθμό της μουσικής. Στο πρώτο μου χορευτικό, «Το Χρυσόψαρο» (θεέ μου, πόσος καιρός πέρασε;), ένιωθα χαρούμενη, ευτυχισμένη. Προσπαθούσα να μην χαμογελάσω σαν χαζοχαρούμενο! Από την άλλη, στο «Δε σε Φοβάμαι», ένιωσα μια σπίθα ελπίδας μέσα μου. Ένιωσα θαρραλέα.

Πάνω στη σκηνή, μαζί με όλους τους άλλους, νιώθω ότι μπορώ να κάνω τα πάντα. Θέλω κι εσείς να νιώθετε έτσι όταν φτιάχνετε τις γιορτές και δε θέλω να πιέζεστε.

Stop_Smoking

Από την περσινή γιορτή, «Μέσα σε έναν κόσμο που δεν έχει χώρο για εμάς»

Διαβάζω με θαυμασμό τη σημείωση που γράψατε στο λεύκωμα του σχολείου. Όχι μόνο το δικό σας, αλλά όλων των εκπαιδευτικών. Το δικό σας, θα θυμάστε, ήταν αυτό:

«Με οργάνωση μεθοδικότητα και τόλμη να προσπαθείτε πάντα για το καλύτερο. Να μην αποφεύγετε τα δύσκολα, είσαστε μαχητές με πολλές ικανότητες. Μόνο να κοιτάτε εκεί που θέλετε να πάτε, γιατί αλλιώς θα πάτε εκεί που κοιτάτε. Να θυμάστε ότι σε κάθε αγώνα πάντα επιτρέπεται να πέσεις, αυτό που επιβάλλεται είναι να ΣΗΚΩΘΕΙΣ.»

Είναι αλήθεια, πρέπει να σηκωνόμαστε όταν πέφτουμε. Μερικές φορές σκοντάφτουμε και παραπατάμε αλλά πρέπει να βρούμε ισορροπία και να παραμείνουμε όρθιοι.

Αποφάσισα λοιπόν να σας γράψω και εγώ κάτι, ως απάντηση:

Ό,τι και να κάνετε, να μην συγκεντρώνεστε σε αυτό εντελώς. Πάντα να κρατάτε τουλάχιστον 1% για να γελάτε και να είστε χαρούμενοι και τουλάχιστον 1% για να ελπίζετε. Το 98% που απομένει, είναι ένα δυνατό νούμερο από μόνο του, ολοκληρωμένο ή όχι.

Αυτό συνηθίζω να το λέω μερικές φορές στον εαυτό μου ή και σε φίλους. Με κάνει να νιώθω καλύτερα.

Ήθελα να έρθω να σας μιλήσω στη γιορτή, αλλά δε τα κατάφερα. Με είχε φυλακίσει η νοσταλγία, η συγκίνηση και το κλάμα μου. Δε μπορούσα να μιλήσω. Για αυτό σας τα γράφω όλα εδώ.

Να ξέρετε, ότι ό,τι γιορτή θα κάνετε, θα έρθω να τη δω, έχω γνωστούς ή όχι στη σκηνή. Εγώ θα είμαι εκεί.

Σας εύχομαι καλή τύχη για όλες τις επόμενες εκδηλώσεις!

Με πολύ αγάπη,
Εβελίνα

 

Photos by: Vassilis

Σαν να ήπιαμε 20 ποτήρια βότκα και 14 κρασί

Σήμερα, εγώ και η Εβίτα γυρίζαμε από το φροντιστήριο των Αγγλικών, το οποίο είναι λίγα σπίτια πιο ‘κει από το σπίτι μας. Είναι πέντε λεπτάκια και πολλά λέω, περπάτημα. Εγώ κι αδερφή μου τα αλλάξαμε σε 1:30, διότι ήρθαμε τρέχοντας. Σαν να είχαμε πιει 20 ποτήρια βότκα και 14 κρασί.

Έβαλα εγώ από το κινητό μου ένα τραγούδι από το anime «Attack on Titan».

 

Όπως είπα, αρχίσαμε να τρέχουμε. Προσπαθούσαμε να κάνουμε κάποιο ακροβατικό, σπαγγάτο στον αέρα… Εγώ άνοιξα τα χέρια μου και έκανα το αεροπλάνο. Τελικά καταλήξαμε να τρέχουμε σαν νίντζα. Κι σαν αν αυτά να μην ήταν αρκετά, φωνάζαμε όσα Ιαπωνικά ξέραμε από το τραγούδι παράλληλα.

funny_sisters

Μερικοί άνθρωποι που είχαν βγει για μια βόλτα στη γειτονιά, είχαν βγει να μαζέψουν τα ρούχα από το μπαλκόνι ή ήταν μέσα στο αυτοκίνητο, κοιτούσαν εμένα και την Εβίτα περίεργα. Φυσικά, δε με απασχολεί καθόλου, καθώς είμαστε αυτές που είμαστε και είμαι χαρούμενη για αυτό που είμαι σήμερα.

Χαρούμενη μέρα σε όλους! ^•^

Photo by: Donnie Ray Jones

Top 6 περίεργα πράγματα που κάνω

Μπορεί να θυμάστε το ποστ που είχα κάνει, το ‘Τι εννοούμε όταν λέμε ‘περίεργο’ και ‘φυσιολογικό’;‘. Καθώς λοιπόν δε νομίζω να υπάρχει μόνο μία σωστή απάντηση σε αυτό το ερώτημα, ας υποθέσουμε ότι σημαίνουν ό,τι λέει ο θείος Google:
Περίεργο: Που δεν μοιάζει με ό,τι μας είναι γνωστό.

Νομίζω καταλάβατε από τον τίτλο του σημερινού ποστ τι θα δούμε σήμερα. Για εμένα φυσικά δε θα είναι ασυνήθιστα. Είναι μέρος της ζωής μου και με κάνουν αυτό που είμαι! Ας τους ρίξουμε μία ματιά.

6. Γελάω υπερβολικά πολύ.

Κυριολεκτικά. Πέφτω κάτω: Γελάω. Ματώνω: Γελάω. Με βάζουν τιμωρία: Γελάω. Χάνει η ομάδα μου σε ένα παιχνίδι: Γελάω. Γε-λά-ω!

Τουλάχιστον λένε ότι το χαμόγελο είναι το φάρμακο για όλα, σωστά…;

 

5. Ζητώντας συγνώμη.

Ας υποθέσουμε ότι έκανα ρεζίλι τη Νεφέλη μπροστά σε όλους και μου κρατάει μούτρα. Εγώ θέλω να της ζητήσω συγνώμη. Αλλά ΔΕ ΜΠΟ-ΡΩ! Θέλω πραγματικά να ζητήσω συγνώμη. Έχω σκεφτεί τι θέλω να της πω και κάθε πιθανό σενάριο. Αλλά με το που καταφέρνω να την πάρω μακριά από τους άλλους, τι κάνω;

Γουργουρίζω.

Ω ναι.

Γουργουρίζω.

Σα γάτα. Σαν μια πολύ χνουδωτή γάτα, που έχει σκάσει από το πολύ φαγητό και αράζει στον καναπέ. Καταλήγω να μιλάω σα μωρό. Ένα μικρό μωρό που το μόνο που ξέρει να λέει είναι ‘Πεινάω!’ και ‘ΤΑΙΣΕ ΜΕ ΤΩΡΑ ΜΑΜΑ, ΜΠΑΜΠΑ!’. Η κατάσταση χειροτερεύει όταν αρχίζω να την αγκαλιάζω. Ξαναγουργουρίζω. Και τρίβομαι πάνω της.

Υπάρχουν και φορές που είμαι σοβαρή, εντάξει. Αλλά τις περισσότερες φορές, όχι δα! Να φανταστείτε ότι άλλοι δε ζητάνε συγνώμη επειδή δεν παραδέχονται τα λάθη τους… Εγώ γιατί να είμαι η αντίθετη; 0-0

Μένει ένα πράγμα να κάνω!

Νεφέλη, συγνώμη που δε μπορώ να πω συγνώμη!

 

4. Μιλάω πολύ.

Αυτό δεν το καταλαβαίνω πολλές φορές. Πώς με αντέχουν οι φίλοι μου; Μήπως όταν φωνάζω φοράνε ωτοασπίδες; Μήπως όταν χορεύω κοιμούνται με ανοιχτά τα μάτια; Μήπως όταν παραπονιέμαι για anime και γενικά σειρές, YouTube και άλλα, εκείνοι ψιθυρίζουν μεταξύ τους για τις αμέτρητες εργασίες στα μαθηματικά;

Ή μήπως απλά με ακούνε;

 

3. Πιάνω πολύ γρήγορα φιλίες.

Δε ξέρω πως το κάνω, αλλά με το που γνωρίζω ένα άτομο, ξέρω αμέσως τι είδους άνθρωποι είναι. Η έκτη αίσθηση με χτύπησε κατακέφαλα! Ή μήπως εγώ την χτύπησα…;

Φέτος, όπως ξέρετε, πήγα στο γυμνάσιο. Στην αρχή δεν ήθελα να πάω. Το είχα πει πολλές φορές στον εαυτό μου: ‘Εβελίνα, μη κριτικάρεις πράγματα πριν τα γνωρίσεις!’ Αλλά όχι, εγώ δε με άκουσα, ως συνήθως! Τελικά το γυμνάσιο δεν είναι κακό. Εκεί που νόμιζα ότι θα πνιγόμουν ανάμεσα στους νταήδες, οι άλλοι, πλημμυρίζουν στις γκάφες που λέω.

Και το καλύτερο είναι ότι δεν είμαι μόνη.

Εκτός από την παλιά καλή παρέα, γνώρισα, πολύ γρήγορα, όπως είπα, κι άλλους. Όλα ξεκίνησαν μια μέρα που έλεγα στη Νεφέλη και στην Άννα για ένα anime και εκείνες ‘φορούσαν τις ωτοασπίδες τους΄.

Τη στιγμή που τις έβλεπες να λιποθυμάνε από τη βαρεμάρα τους, (που να ακούνε για την Sasha και τις πατάτες της τώρα) πετάγεται ένας ανθρωπάκος. Καλά, ίσως όχι ανθρωπάκος. Ένα κορίτσι τέλος πάντων. Η Εύα.

Το γρανάζι του μυαλού μου γυρνούσε γρηγορότερα από ότι θα έτρωγα μια πίτσα, γρηγορότερα από ότι θα χώνευα ένα πιτόγυρο και γρηγορότερα από κοιμήθηκαν ο Κωνσταντίνος και ο Αλέξανδρος στην αρχή αυτής της συζήτησης!

Απλά γύρισα προς την Εύα σαν να την ήξερα πάνω από το ένα δευτερόλεπτο που την ήξερα και ξανάρχισα να λέω ότι είπα από την αρχή.

Η καλύτερη ιδέα που είχα ποτέ.

ΓΝΩΡΙΣΑ ΚΑΠΟΙΟΝ ΠΟΥ ΒΛΕΠΕΙ ANIME ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΕΙ!

Τελικά ίσως να είναι πλεονέκτημα όλο αυτό με τις γρήγορες φιλίες.

 

2. Τα Αγγλικά.

Τα ελληνικά σαν να μην υπάρχουν. Εγώ και η Εβίτα μιλάμε κυρίως αγγλικά, όσο περίεργο κι αν ακούγετε!

Θέλω να ζητήσω στυλό από την Εβίτα;
Έβι δώσ’μου ένα στυλόοοοο! Evi pass me a peeeeeeeeeeeen!

Θέλω να βγω έξω με τους φίλους μου;
Μάνα, να πάω έξω με την Εύα-τσαν, τη Νένε-τσαν και την Άννα-τσαν; Mum, can I hang out with Eva-chan, Nene-chan and Anna-chan?

Κάπως έτσι πάει. Κι ακόμα χειρότερα. Μπορεί με την Έβι να μιλάμε στα αγγλικά όσο τρώμε μεσημεριανό. Και το μάνα να μας κοιτάει περίεργα. Πολύ περίεργα.

But it is fabulous! So I will never, EVER stop…

 

1. Η αποκριάτικη στολή μου.

Κανονικά θα φορούσα μια Ιαπωνική στολή αλλά χάθηκε κάπου στην Αγγλία όταν ερχόταν. Κρίμα…

Αλλά δε τα παρατάω τόσο εύκολα! Ντύθηκα…

POTATO GIRL! (=Πατατοκόριτσο. Ξέρω, καταπληκτική μετάφραση!)

Δε κάνω πλάκα. Η στολή μου είναι υποτίθεται η Sasha Blouse (Σάσα Μπλάουζ).

Sasha Potato

Γιατί σε ποιον δεν αρέσει (εκτός από εσένα Νεφέλη -_-) ένα κορίτσι που τρελαίνεται για πατάτες, ξέρει να παλεύει και κάνει παρανομίες!;

Αλήθεια τώρα, πήρα 3εις πατάτες μαζί μου, τις έβαλα μέσα σε μία τσάντα και έπιασα τα μαλλιά μου κοτσίδα. Έβαλα μια μπλούζα που έφτιαξα μόνη μου, η οποία έχει πάνω τι; ΠΑΤΑΤΕΣ!

24775905519_41e96310c6_z

Μπορεί να νομίζετε ότι το παρατράβηξα λίγο. Ένα σας λέω:

Να χαίρεστε που αυτό το ποστ δεν ήταν top 10. Γιατί τότε… Τότε θα σας έβγαιναν εντελώς τα μάτια!

Photo by: CropShot