Ακολουθώντας τα βήματα

Μπαίνω λοιπόν σήμερα στο σχολείο. Τι βλέπω; Βρεγμένο προαύλιο, γκρίζος ουρανός. Ναι. Ναι η μέρα θα ήταν γκρι.

Χτυπάει το κουδούνι, πάμε στις τάξεις μας. Γυρίζω πίσω να μιλήσω στη Νεφέλη επειδή βαριόμουνα.

Νεφέλη: Έβελον! Έχω νέα ΕΒΕΛΟΝ!
Εγώ: Άντε πες, πριν έρθει η κυρία.
Νεφέλη: Λοιπόν χθες, έδειξα στον μπαμπά μου το Blog σου και είπε ότι είναι καταπληκτική ιδέα και να φτιάξω as well!
Εγώ: OMG! Αυτό είναι fabulous! (Δε βγάζει νόημα το ‘Fabulous’ εκεί, αλλά έτσι είναι η νεολαία :P)

Στον κόσμο μου, φεύγει ο γκρίζος ουρανός και στεγνώνουν τα προαύλια, καθώς βγαίνει ο ήλιος. Η Νεφέλη έφτιαξε blog! How nice!

Donnie sleeping

Ζωγραφιά που έκανα στο κινητό μου (Μια ώρα μου πήρε >_<)

Το αστείο είναι ότι τώρα είμαι στην αίθουσα μουσικής και γράφω. Έτσι κι αλλιώς, κάνουμε πρόβες για μία γιορτή που δε συμμετέχω. Και εγώ και η Νεφέλη, γράφουμε Post στα πρόχειρα τετράδιά μας. (Τα οποία θα τα πληκτρολογήσουμε αργότερα στον υπολογιστή)

Γιατί αυτό κάνουν οι Bloggers, ντα!

Το blog της Νεφέλης: https://funnynene.wordpress.com/

Τι συμβαίνει όταν αφήνεις μία 12άχρονη (& μία 10άχρονη) μόνη στο σπίτι

Πρώτα απ’όλα ας πούμε ένα γεια. Πέρασε λίγος καιρός, δε νομίζετε;

  1. ΓΕΙΑ ΣΑΑΑΑΣ! 😀

Δεύτερον- Δεν υπάρχει δεύτερον 😛 Οπότε ας μπούμε στο ψητό! >:)


Χθες, που ήταν σε μια συνάντηση η μαμά μου- Βασικά όχι. Όχι όχι όχι… Θα το πάρουμε από άλλο σημείο!

Τώρα, γυρνάω μόνη μου από το σχολείο. Δηλαδή και με τους φίλους μου. Εγώ, η Νεφέλη και τα δίδυμα μένουμε πάρα πολύ κοντά. Μόνο λίγα σπίτια διαφορά. Συνήθως μόλις μας αφήνει το λεωφορείο στη στάση, πάμε κατευθείαν σπίτια μας, αγνοώντας τα γλυκίσματα που έχει το περίπτερο δίπλα. Μια φορά λοιπόν, που έφυγα μόνο με τη Νεφέλη, σταματήσαμε στο περίπτερο να πάρουμε εισιτήρια.

Όμως δεν τα βρίσκεις στο δρόμο τα εισιτήρια! Τα βρίσκεις δίπλα στη στάση, δηλαδή στο περίπτερο, εκεί που έχει τα ωραία γλυκίσματα! Μιαμ! Οπότε και εμείς, δεν αντισταθήκαμε στα αναψυκτικά… Παίρνουμε από το ψυγεία δύο γκαζόζες (αν έχει πληθυντικό η λέξη τέλος πάντων) και καθόμαστε στα σκαλάκια στο σπίτι μου να τις πιούμε.

Καθόμαστε εκεί για δέκα-είκοσι λεπτά και μετά φεύγει η Νεφέλη. Οπότε και εγώ, αναβαίνω πάνω και λέω στο μάνα τι κάναμε (χωρίς το μέρος με τις γκαζόζες φυσικά!) Τις επόμενες μέρες, καθόμουν εγώ, η Νεφέλη και τα δίδυμα στην αυλή του σπιτιού μου. Ρωτάω μια μέρα την μαμά μου λοιπόν:

Εγώ: Μαμά;
Μάνα: Τι είναι;
Εγώ: Θεωρητικά, στον κήπο μας δεν είναι μέσα στο σπίτι μας, σωστά;
Μάνα: Άντε πες τι αταξία σχεδιάζεις πάλι;
Εγώ: Τόσο καιρό, δε σε ρωτάω για να έρθουν τα παιδιά στην αυλή.
Μάνα: Όντως.
Εγώ: Άρα δε χρειάζεται να σου ζητάω την άδεια για να έρθουν στην αυλή.
Μάνα: Όχι δε χρειάζεται.
Εγώ: Οπότε… Μπορώ οποιαδήποτε στιγμή, να καλέσω κάποιους φίλους μου να έρθουν, καλά δε λέω; Και να μείνουμε μόνο στην αυλή.
Μάνα: (γελάει) Ναι, μπορείς.
Εγώ: Μιιιιπ! ΝΙΚΗ! (Ούτε καν ξέρω τι σημαίνει ‘Μιιιπ’ απλά μου αρέσει να το λέω :D)

Είχε περάσει μια εβδομάδα από τότε. Και να ‘μαστε στο σημείο που σταμάτησα!

Χθες, που ήταν σε μια συνάντηση η μαμά μου, άφησε εμένα και την Εβίτα μόνες μας, με τον παππού και τη γιαγιά (Οι οποίοι μένουν από κάτω μας)

Είχα μόλις τελειώσει τα μαθήματα μου και ετοιμαζόμουν να λούσω τα μαλλιά μου. Μου έρχεται ένα μήνυμα στο κινητό και βλέπω ότι είναι από τον Κωνσταντίνο.

Κότσος: (Το παρατσούκλι Νο2)
Μπορείς πλατεία σήμερα;
Εγώ: Δε νομίζω, λείπει η μαμά μου.
Κότσος: Αααααααα 🙁
Εγώ: Ναι, σόρυ. Είμαι με την γιαγιά και τον παππού μου.
Κότσος: 🙁
Εγώ: 0-0 ΙΔΕΑ!
Κότσος: Τι;;;;
Εγώ: Μπορείτε να έρθετε αυλή μου;
Κότσος: Ναι;
Εγώ: ΝΙΙΙΙΙΙ
Κότσος: Α οκ. Τι ώρα;
Εγώ: Σε 10-15 λεπτα…..;
Κότσος: Οκ, τα λέμε.

Και σίφουνας, λούζω τα μαλλιά μου! Στο τσακ πρόλαβα να τα στεγνώσω. Εντωμεταξύ να μην έχω πει τίποτα απολύτως στη γιαγιά και στον παππού μου. Ούτε στην Εβίτα! Πιάνω το τηλέφωνο, παίρνω τη γιαγιά μου και της εξηγώ την ιδέα μου.

Σκεφτόμουν να πάρω τη μαμά μου να τη ρωτήσω πρώτα, αλλά πώς θα το σήκωνε στο σεμινάριο που ήταν; Πάω κάτω στην αυλή και περιμένω να έρθουν. (Ευτυχώς πιάνει wifi στην αυλή!)

Kai and Skylor holding hands

Μια ζωγραφιά που έκανα (Κάη στα αριστερά, Σκάιλορ στα δεξιά)

Μόλις ήρθανε τα δίδυμα, καθίσαμε για καμιά ώρα και μιλάγαμε. Μετά είναι που βγαίνουν τα κινητά και αρχίζουμε τις βλακείες…

Αλέξανδρος: Έχεις κάτι να φάμε; (λέει για πλάκα)
Εγώ: Και γιατί όχι; Πάτα το πάνω πάνω κουδούνι.
Αλέξανδρος: (το πατάει)
Εβίτα: Somebody called me….? (μιλάει από το κουδούνι)
Κωνσταντίνος: ΑΥΤΟΣ ΤΟ ΕΚΑΝΕ!
Εγώ: Έβι, φτιάχνεις ποπ κορν και τα πετάς από το μπαλκόνι;
Εβίτα: ………….. Ok!

Μετά από 5 λεπτά, ακούγεται η φωνή της Εβίτας από το μπαλκόνι. Τα πετάει τα ποπ κορν κάτω. Εκείνη τη στιγμή (που πήγε ο Αλέξανδρος να τα ανοίξει) μου έρχεται άλλο ένα μήνυμα από τη Νεφέλη (η οποία μου είχε πει ότι δε μπορεί να έρθει) ότι τελείωσε το διάβασμα και έρχεται. Οπότε την περιμέναμε πριν τα ανοίξουμε. Βάζω μουσική από το κινητό μου (προϊστορική μουσική, για πλάκα) και αρχίσαμε να τραγουδάμε όλοι μαζί περιμένοντας.

Εγώ/Κότσος/Άλεξ: IT’S THE FINAL COUNTDOWN! Τουρουρουρου! Τουρουρουρουρου!
Νεφέλη: (εμφανίζεται) Ξέρετε ότι ακούγεστε ως κάτω, σωστά;
Εγώ/Κότσος/Άλεξ: Εμ…

Ανοίγουμε τα ποπ κορν (που η Νεφέλη δε μπορούσε να φάει επειδή έχει σιδεράκια, οπότε η Εβίτα μας πέταξε και πατατάκια) Παίζαμε για 2 ώρες, μέχρι που χτύπησε το τηλέφωνό μου. «Μάνα» έλεγε η οθόνη.

Εγώ: Ναι;
Μάνα: Εβελίνα γυρνάω τώρα. Καλά είστε;
Εγώ: Ναι ναι. Είμαι στην αυλή με τα δίδυμα και τη Νεφέλη!
Μάνα: Πλάκα κάνεις;
Εγώ: Nope!
Άλεξ: Γειααααα!
Κότσος: Γεια σας, Άσπα!
Νεφέλη: What’s up?
Μάνα: (έχει σκάσει στα γέλια) Ωραία περνάτε;
Εγώ: Ναι ναι!

Τέλος πάντων, μόλις ήρθε η ώρα για ύπνο, αποχαιρέτησα τους φίλους μου και ανέβηκα πάνω. Η Εβίτα (πανευτυχής που κάθισε ένα δίωρο μόνη της στον καναπέ βλέποντας βίντεο) και εγώ ετοιμαστήκαμε και πήγαμε κρεβάτια. ‘Καληνύχτα τέλεια μέρα!’ σκέφτηκα πριν πέσω για ύπνο… Αλλά δε πρόλαβα γιατί το μάνα ήρθε! LOL!

Αυτό ήταν για σήμερα! Ελπίζω να σας άρεσε 🙂 PEACE OUT DUDES!

~Evelina

Μια νέα αρχή

Οι περισσότεροι από εσάς θα ξέρετε ήδη ότι ξεκίνησα το γυμνάσιο. Άλλοι από την άλλη θα ξέρετε ότι…

Συμπλήρωσα 3 χρόνια blogger!

Ούτε καν το κατάλαβα! Έχω να ανοίξω υπολογιστή εδώ και μία εβδομάδα, επειδή άνοιξαν τα σχολεία, τα φροντιστήρια (Αγγλικά) κτλ. Ανοίγω το blog που λέτε και βλέπω στις ειδοποιήσεις ‘Χρόνια πολλά με το WordPress.com!’ Μπερδεμένη, πατάω πάνω στο μήνυμα. ‘Γραφτήκατε στο WordPress.com πριν από 3 χρόνια!’

Δηλαδή τόσο αφηρημένη είμαι; Ξέχασα τα γενέθλια του blog! Τα ξέχασα επειδή είχαμε σχολείο!

12824689263_8a213b2b44_h

Σχολείο. Μόλις τώρα θυμήθηκα τον λόγο που έφτιαξα το σημερινό post! Αρκετοί από εσάς θέλατε να μάθετε για την αλλαγή του σχολείου. Να ‘μαστε λοιπόν.

Δεν έχω να πω κάτι για τον αγιασμό, ίδιος με το δημοτικό ήτανε. (Εκτός από το γεγονός ότι ο παπάς που βάπτισε εμένα και την Εβίτα ήταν εκεί [!]) Η πρώτη μέρα είναι που μετράει κατά τη γνώμη μου.

Ξυπνάω λοιπόν το πρωί και ντύνομαι. Ποτέ δεν είχα πρόβλημα με το ξύπνημα το πρωί. Κάθε μέρα τα ξημερώματα είμαι ξύπνια. Νομίζω πως η πρώτη ‘εντύπωση’ ας πούμε, ήταν από τον μπαμπά μου, ο οποίος με πήγε στο σχολείο.

«Εβελίνα κοίτα στα δεξιά το λυκειάκι που καπνίζει!»

Εγώ γέλασα και συμφώνησα. Αυτό είναι ένα μειονέκτημα στο γυμνάσιο/λύκειο (μοιραζόμαστε ένα σχολείο) Υπάρχουν παιδιά που καπνίζουν, κάτι που με στεναχωρεί αρκετά.

Μπήκα στο σχολείο. Για καλή μου τύχη, η Άννα ήταν ήδη εκεί. Μόλις χτύπησε το κουδούνι, πήγαμε στην προσευχή.

Η πρώτη γυμνασίου (εμείς) έμεινε κάτω. Θα μας έλεγαν τα τμήματα. Εννοείται, εγώ ήμουν πρώτη στον κατάλογο. (Το επίθετο μου είναι από ‘Α’. Αντιμετωπίζω το ‘Νούμερο 1 στον κατάλογο με τους μαθητές’ πρόβλημα από τότε που άρχισα το σχολείο -_-) Μάλλον ήταν αρκετά τα παιδιά γιατί δημιουργήθηκαν 5 τμήματα. Α1, Α2, Α3 κτλ. Εγώ είμαι στο Α1.

Ευτυχώς, ευτυχώς, έχω στην τάξη μου την Νεφέλη. Αυτή και άλλη μία φίλη μας, είμαστε οι μόνες που μείνανε συμμαθήτριες (Το όνειρο να πάω επιτέλους με την Άννα και να μείνω συμμαθητές με τα δίδυμα καταστράφηκε)

Πρώτη ώρα: Μπαίνει μέσα η δασκάλα… Δεν είχαμε ιδέα τι μάθημα έκανε. Μας συστήθηκε (χωρίς να πει το μάθημα που κάνει για κάποιο λόγο 0_0) και μας έβαλε να κάτσουμε με αλφαβητική σειρά. Της είπαμε τα ονόματά μας και μετά μας είπε τι μάθημα κάνει.

ΑΡΧΑΙΑ!

Αρχαία! Γιατί; Γιατί έπρεπε να ξεκινήσουμε με αρχαία; Δηλαδή από όλα τα άλλα ενδιαφέροντα μαθήματα (Ξέρετε τώρα, πληροφορική, γυμναστική, αγγλικά) αρχίσουμε με τα αρχαία… Η δασκάλα δεν είναι κακιά. Είναι πολύ καλή βασικά. Αλλά τα αρχαία! Α πα πα!

Χτυπάει το κουδούνι για το διάλειμμα (… Κλειδωθήκαμε στην τάξη καταλάθος) Τρέχω εγώ και η Νεφέλη αν βρούμε τα δίδυμα και την Άννα. Αρχίσαμε εκεί την πολυλογία.

Εγώ: Πώς τα πάτε;
Νεφέλη: Καλή η τάξη;
Κωνσταντίνος: (Άντε, σας αποκάλυψε το αληθινό όνομα του ‘Zane’ που βλέπετε στα post που και που) Άσε…
Άννα: Εβελίνα σώσε με, είμαι με τα δίδυμα στο Α2!
Αλέξανδρος: Γιατί ρε; Συμμαθητές δε θες να είμαστε;
Άννα-Κωνσταντίνος: Αυτή/Αυτός είναι το πρόβλημα!

Εδώ και τόσα χρόνια, η Άννα και ο Κωνσταντίνος παριστάνουν ότι μισούν ο ένας τον άλλον για πλάκα (Δοκίμασαν να σταματήσουν, δεν τελείωσε καλά) Σκάω εγώ και η Νεφέλη στα γέλια. Μετά γελάμε όλοι μαζί.

Εγώ και η Νεφέλη κάνουμε μια ‘Λίστα Καθηγητών’. Βάζουμε τους καθηγητές με τη σειρά που μας αρέσουν. Δεν έχει λογική βασικά, αλλά έχει πλάκα!

Δεύτερη ώρα: Μαθηματικά. Ειλικρινά το διασκέδασα πάρα πολύ. Ο καθηγητής στα μαθηματικά είναι πάρα πολύ καλός. Μας είπε ότι η προσπάθεια είναι το πιο σημαντικό πράγμα και άμα δεν μπορούμε να λύσουμε κάτι, να μην το κάνουμε. Δεν πειράζει. όμως θέλει να το προσπαθήσουμε. Να λέμε τη γνώμη μας για οτιδήποτε κι ας γελάσουν οι άλλοι. Εμείς έχουμε μια γνώμη και πρέπει να λέμε τι θέλουμε ή τι σκεφτόμαστε. Μου άρεσε πάρα πολύ όπως τα έλεγε.

Τις άλλες ώρες, ειλικρινά δε θυμάμαι τι μάθημα είχαμε. Μα τι σημασία έχει; Οι καθηγητές όλοι ήταν καταπληκτικοί! Και δε μας φωνάζουν με τα επίθετα. Yes!

Από το σχολείο φεύγω με την Νεφέλη επειδή μένουμε δίπλα. Σήμερα φύγαμε και με τα δίδυμα 🙂

Τώρα άμα είσαι στη θέση που είμαι και εγώ και ξεκίνησες το γυμνάσιο, να μερικές συμβουλές.

  • Θες να ξεχωρίσεις; Μην το κάνεις. Δεν αξίζει, αλήθεια λέω. Είμαστε αυτοί που είμαστε. Καλύτερα να είσαι με τους φίλους σου και να μη σου μιλάνε όλοι. (το ξέρω γιατί στα Αγγλικά τη δεύτερη μέρα, λέγαμε πράγματα για τον εαυτό μας και τώρα όλοι στην τάξη ξέρουν το URL του Quotev μου… Σήμερα μου έλεγαν για τις ιστορίες μου και κυριολεκτικά ήθελα και λίγο χρόνο για εμένα μετά από αυτό!)
  • Σου είπαν οι καθηγητές να μην πας στο χώρο το λυκείου; Καλά σου λένε. Ήδη μπήκανε κάποιοι τιμωρία.
  • Μην ανησυχείς ότι τα πράγματα δεν θα πάνε καλά. Που το ξέρεις αφού δε βρέθηκες ποτέ εκεί; Μην κρίνεις ένα βιβλίο από το εξώφυλλό του. (Το έχω κάνει και το μετάνιωσα πικρά)
  • Άμα πάλι θες να ξεχωρίσεις (και δε σε ένοιαξε η πρώτη συμβουλή ._.) δε μετράνε τα ρούχα κτλ. Το μόνο που χρειάζεται, είναι ένα χαμόγελο και η αυτοπεποίθηση. Να πας στον άλλον χωρίς να φοβάσαι ότι δε θα σε συμπαθήσει. Να κάνεις λίγο παρέα με όλους και να γνωρίζεις καινούρια άτομα.
  • Άμα έχεις μαύρη ζώνη στο ελληνικό βρομόξυλο (όπως λέει ο συμμαθητής μας ο Αστέριος [Να δώσω και credit βρε παιδιά!]), είναι σημαντικό για την τάξη σου να το ξέρει!

Καλά ίσως όχι το τελευταίο.

Αυτά έχω μέχρι στιγμής. 3 μέρες είμαι στο γυμνάσιο δε μπορώ να ξέρω τα πάντα! Το γυμνάσιο δεν είναι κακό όπως νόμιζα. Μου αρέσει ήδη πάρα πολύ! Ελπίζω να το βλέπετε και εσείς έτσι (άμα είστε στο γυμνάσιο ή στο λύκειο φυσικά!) Peace out dudes!
~Evelina

photo by: Ken

Νόμιζα ότι είπαμε όχι άλλα κέικ για αυτό τον μήνα!

Αποφάσισα να μετα- Όπα μισό λεπτό! Που πήγαν οι τρόποι μου; Γεια σε όλους σας εκεί έξω! Μάθημα τρόπων ΤΕΛΟΣ

Κανονικά σχεδίαζα να σας μιλήσω για το μόνο πράγμα που με κάνει να φαίνομαι λιγουλάκι κοριτσίστικη: Το ‘Pixane’ (Ninjago) Αλλά μου ήρθε η ιδέα! Ε έπρεπε να τη γράψω!

Λοιπόν… Πολλοί από εσάς έχουν καταλάβει, ότι τρελαίνομαι να γράφω και να διαβάζω. Και όπως ξέρετε, ανεβάζω στο Internet ορισμένες ιστορίες. Αλλά για περιμένετε λίγο! Τόσα σας έχω πει για αυτά που κάνω, μα δεν σας τα έχω δείξει!

Αποφάσισα να μεταφράσω ένα μικρό αστείο κειμενάκι που έγραψα (το οποίο είναι από τις πιο πετυχημένες μικρές ιστορίες που γράφω) για να το διαβάσετε!

Μερικά πράγματα που πρέπει να ξέρετε πριν διαβάσετε:
-Η ιστορία είναι Ninjago αλλά δεν χρειάζεται να ξέρετε από υπόθεση κτλ
-Ο Κόουλ (ο πρωταγωνιστής της ιστορίας) τρελαίνεται για κέικ!
-Η ιστορία είναι στο POV του Τζέι.
-POV σημαίνει ‘Point of View’. Δεν ξέρω πώς ακριβώς μεταφράζεται στα ελληνικά, μα μπορούμε να πούμε ότι είναι ‘από τη σκοπιά του τάδε’ ή ‘από την πλευρά που το βλέπει ο τάδε’

Ας ξεκινήσουμε!

I thought we said no more cakes for this month

POV του Τζέι

Ο Κόουλ είναι κλειδωμένος στο δωμάτιό του εδώ και μία ώρα. Αρχίζω να ανησυχήσω… Τι στο καλό κάνει; Θα πάω να ελέγξω.

«Κόουλ; Είσαι εκεί μέσα;» ρώτησα
«ΦΥΓΕ ΤΖΕΙ» Μόλις μου φώναξε;
«Κόουλ σε παρακαλώ έλ-» σταμάτησα να μιλάω επειδή ο Κόουλ βγήκε από το δωμάτιό του.
«Τζέι κάνε ησυχία! Εί-Είναι το.. Το κορίτσι μου μέσα»
«Αα… Εμ. Δεν το ήξερα συγνώμη»
«Θα είναι μαζί μας στο μεσημεριανό, εντάξει;» μου είπε.
«Εντάξει! Πώς τη λένε;»
«Κάγιαμ»

Κάγιαμ; Τι; Υπάρχει αυτό το όνομα; Τέλος πάντον… Μάλλον θα είναι Κινέζα! Θα πάω να δω πότε τελειώνει ο Ζέιν με το φαγητό.

«ΤΟ ΦΑΓΗΤΟ ΕΙΝΑΙ ΕΤΟΙΜΟ!» φωνάζει.
«Πάνω στη ώρα!» λέω στον Ζέιν και χαμογελάω.

Τώρα, περιμένουμε το κορίτσι την Κάγιαμ και τον Κόουλ να φάμε. Μόλις ο Κόουλ έρχεται, είναι μόνος του.

«Που είναι η Κάγιαμ;» ρωτάω.
«Δεν υπάρχει Κάγιαμ Τζέι…» απάντησε ο Κόουλ και κοίταξε στο πάτωμα.
«Μα- Μα μου είπες ότι-»
«Την έφαγα»
«ΤΙ;;;» ρωτήσαμε όλοι μαζί, εκτός από τον Ζέιν.
«Κόουλ» ξεκίνησε ο Ζέιν. «Είναι μήπως η Κάγιαμ, λέω εγώ, κέικ;»
Ο Κόουλ έγνεψε. «Την- Εννοώ το ονόμασα Κάγιαμ επειδή… Το ‘κα’ είναι από το κέικ και το ‘γιαμ’ είναι από το γιάμι» μας εξήγησε.
«Νόμιζα ότι είπαμε όχι άλλα κέικ για αυτό τον μήνα! Κόουλ ξεκόλλα!» τόνισε ο Ζέιν.
«Συγνώμη απλά δεν μπ-» Ο Κόουλ σταμάτησε να μιλάει, έτρεξε στην κουζίνα και πήρε το κέικ που έφτιαξε ο Ζέιν «Αντίο, κορόιδα!» Δίνει μια και τρέχει στο δωμάτιό του.

Έμαθα ένα πράγμα σήμερα. όσο κι αν προσπαθήσεις, είναι αδύνατον να χωρίσεις τον Κόουλ και τη Κάγια- Εννοώ το κέικ!

ΤΕΛΟΣ

Αυτό ήτανε λοιπόν! Ελπίζω να σας άρεσε, η ιστοριούλα. Πείτε μου άμα θέλετε να ανεβάζω που και που μερικές. Θα το κάνω με χαρά! Θα σας δω όλους την επόμενη φορά!

Μα καλά; Είναι σίγουρο ότι δεν είμαστε δίδυμες;

Γεια σας μαμάδες και μπαμπάδες, αγόρια και κορίτσια, μικροί και μεγάλοι! Ξέχασα κάποιον; Δε νομίζω! Τέλος πάντων. Σας παραξένεψε ο τίτλος του post; Μην ανησυχείτε! Θα σας πω τι εννοώ σε λίγο! Εννοώ τώρα! Ναι… Απλά θα συνεχίσω να γράφω! =)

Σας ρωτάω: Τι συμβαίνει όταν ανακαλύπτεις ότι έχεις μια δίδυμη αδερφή, στην Εσθονία; Παμ παμ πααααααμ! Ακριβώς! Εγώ και η Μάια, έχουμε ΤΟΣΑ πολλά κοινά, που δεν υπάρχει άλλη εξήγηση πια!

Ποιά είναι η Μάια; Θα σας το πω πιο απλά!

Όνομα: Μάια
Ηλικία: Δώδεκα (Αφού είπαμε είμαστε δίδυμες!)
Ενδιαφέροντα: Ninjago (εννοείται!)
Αγαπημένος νίντζα: Lloyd (Λόηντ)

Μου αρέσει να φτιάχνω τέτοιες ταυτότητες, αλλά θα μου πιάσει το μισό post άμα συνεχίσω!

Η Μάια ήταν η πρώτη φίλη που έκανα στο Quotev. Έκανε διάφορα κουίζ και έπεσε πάνω στο δικό μου. Μου άφησε ένα σχόλιο. Αυτή ήταν η πρώτη επαφή. Μετά αρχίσαμε να μιλάμε περισσότερο και να μαθαίνουμε η μία για την άλλη. Μας αποκαλούσαμε δίδυμες συνέχεια! Είχαμε πάρα πολλά κοινά (και ακόμα έχουμε!) Εδώ και τόσους μήνες, σχεδιάζουμε την καλύτερη μέρα της ζωής μας: Τη μέρα που θα συναντηθούμε!

Και η μέρα αυτή πλησιάζει σιγά σιγά! Το μάνα, με άφησε να την καλέσω στην Ελλάδα! Και η απάντηση ήταν θετική. Άμα έχουν αρκετά χρήματα για το ταξίδι, θα έρθει του χρόνου το καλοκαίρι! (Δεν ξέρετε πόσο χαίρομαι που η μαμά μου γνώρισε μερικούς από τους καλύτερούς της φίλους online!)

Εγώ με τη Μάια έχουμε τη μέρα φιλίας μας στις 12 Ιουλίου. Σημαντική ημερομηνία! Έχουμε φτιάξει ένα group στο Quotev, για να κάνουμε ένα online πάρτυ. Όχι ότι ξέρουμε πώς θα λειτουργήσει ή κάτι.

Φτιάξαμε επίσεις έναν όρκο Ninjago. Όχι έναν όρκο… ΤΟΝ όρκο! Σκεφτήκαμε τι θα λέει και εγώ τον έφτιαξα ως φωτογραφία.

Ninjago Oath

Ο όρκος που έφτιαξα με την Μάια

Τον έχουμε βάλει στα προφίλ μας, ως δείγμα φιλίας! Στο Quotev είμαστε μια μικρή παρέα, στην οποία εγώ και η Μάια πήγαμε στην κορυφή: Ως οι πρώτοι που θα συναντηθούν στην πραγματική ζωή!

Συμπέρασμα από όλα αυτά: Δεν έχει σημασία άμα δεν τους έχεις δει. Δεν έχει σημασία που δεν τους έχεις δει μπροστά σου ακόμα. Οι φίλοι είναι φίλοι. Μερικές φορές οι άνθρωποι που είναι μακριά σου, σε κάνουν πιο χαρούμενο από αυτούς που είναι δίπλα σου.