Το πιο Ελληνικό Πράγμα μετά από το Σουβλάκι

«Παιδιά! ΒΡΗΚΑ ΤΟ ΠΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΡΑΓΜΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΟΥΒΛΑΚΙ!», έστειλα μήνυμα στην ομαδική της τάξης μου.
«Φασολάδα.», απαντάει ένας συμμαθητής μου.

To Pio Ellino Pragma Meta Apo To Souvlaki

Κι όμως, δεν είναι η φασολάδα! Η «Kono Pizza» στήνει τους πάγκους της σε εμπορικά κέντρα της Αμερικής και μοιράζει πίτσες σε κωνικό σχήμα. Έμενα πάντως μου φαίνεται πολύ… Σουβλάκι!

Είναι ο απόλυτος συνδυασμός σουβλάκι-πίτσας και- επειδή είμαι Ελληνίδα και τρελαίνομαι για πίτσα- το χρειάζομαι στη ζωή μου. Με βλέπω να προσπαθώ να την φτιάχνω μόνη μου και να αποτυγχάνω παταγωδώς!

Τι είναι ένας συγγραφέας;

Τι είναι ένας συγγραφέας; Συγγραφέας είναι αυτός που γράφει πολλά πράγματα και τα ενώνει για να βγει ένα βιβλίο. Όσο απλοϊκό κι αν ακούγεται, το να είσαι συγγραφέας δεν είναι εύκολο για όλους. Τι ύφος θα χρησιμοποιήσεις; Τι λεξιλόγιο; Ποια τεχνική; Και πάνω από όλα, τι πας να γράψεις; Ποιος ξέρει αλήθεια; Ο συγγραφέας, σωστά; Κι αν μερικές φορές δεν ξέρει ούτε ο συγγραφέας; Νομίζεις ότι εγώ, που γράφω αυτό το κείμενο, έχω σχεδιάσει τι γράφω; Να, τώρα αναρωτιόμουν αν έπρεπε να συνεχίσω να γράφω στο β’ ενικό ή να αλλάξω στο β’ πληθυντικό. Και όσο γράφω μου έρχεται η συνέχεια του κειμένου.

Writing

Έχουμε απαντήσει στο ερώτημά μας; Τι είναι ένας συγγραφέας; Συγγραφέας είναι αυτός που γράφει και συνθέτει, συνθέτει και γράφει. Σκέφτεται, γράφει, συνθέτει, σβήνει… Σκέφτεται, γράφει, συνθέτει, γράφει και γράφει, σβήνει, γράφει συνθέτει! Τι γράφει; Τι σκέφτεται; Τι σβήνει; Γιατί τα κάνει όλα αυτά;

Άλλοι γράφουν για να χαλαρώσουν. Άλλοι για να περάσουν τις ιδέες τους στο κόσμο. Άλλοι γράφουν για να εκφραστούν. Να διασκεδάσουν, να καταγράψουν, να εξομολογηθούν… Όλα ξεκινάνε από το «γιατί». Από το «γιατί» γεννιέται το «τι», το «πότε», το «πώς», το «ποιος», το «πότε», το «που»…

Μήπως συγγραφέας δεν είναι μόνο ένα πράγμα τελικά;

Photo by: Hector Alejandro

Μια γλυκιά γλυκιά έκπληξη

Αυτό το ποστ έπρεπε να είχε ανεβεί καιρό τώρα, αλλά με ξέρετε: Η έμπνευση με χτυπάει στο κεφάλι τις πιο άκυρες στιγμές.

Σήμερα η στιγμή έτυχε να είναι όσο έγραφα μια ιστορία. Οπότε την έβαλα στην άκρη για να γράψω. Και πόσο παλιά ήταν τα γεγονότα του ποστ; 4 μήνες πριν περίπου, στις 28 Ιανουαρίου του 2016. Τα γενέθλιά μου.

Γενικά εμείς σαν παρέα, έχουμε μια ωραία συνήθεια, να φέρνουμε ένα μικρό κεκάκι για αυτόν που γιορτάζει. Παίρνουμε και έναν αναπτήρα από κάποιον και ανάβουμε κι ένα κεράκι.

Φαντάζομαι τη θυμάστε την Νεφέλη. Έχετε λογικά διαβάσει προηγούμενα ποστ με τις σκανταλιές που κάναμε. Αυτή η ιστορία, δεν θα είναι εξαίρεση.

Πέμπτη λοιπόν η μέρα γενεθλίων, παίρνω τις λαχταριστές σοκολατένιες μπαλίτσες με φουντούκι που πήρα για να μοιράσω και πάω στο σχολείο. (Παραλίγο να δηλητηριάσω έναν συμμαθητή μου, γιατί είναι αλλεργικός στους ξηρούς καρπούς.)

Muffin

Σε ένα από τα δεκάλεπτα διαλείμματα έρχεται μια από τις φίλες μου και με τραβάει από την τάξη. «Εβελίνα.» μου λέει. «Έχω μια σημαντική ερώτηση!» είπε όσο συνέχισε να με τραβάει. Με οδήγησε στο δασάκι του σχολείου. «Θα μου πεις…»

Και μου λέει μερικά πράγματα. Και μιλήσαμε για λίγα λεπτάκια. Καθώς συζητάγαμε, μερικοί άλλοι μου φίλοι ήρθαν και είπαν να πάω μαζί τους γιατί με θέλει η Νεφέλη. Η φίλη μου η άλλη λοιπόν μου βάζει απότομα τα χέρια της μπροστά στα μάτια μου. «ΠΑΜΕ!» ούρλιαξε.

Ακόμα πιο δυνατά ούρλιαξα εγώ όταν με έριξε από ένα σκαλί. (Ευχαριστώ πολύ για τον καταπληκτικό τρόπο που δίνεις οδηγίες σε έναν τυφλό, Μαρία.) Ε καλά, τότε είχα καταλάβει, κάτι πάει να γίνει.

Ποιοι θα ήταν; Τα δίδυμα, η Άννα, η Νεφέλη εννοείται, η Εύα, ο Ορέστης, μερικοί ακόμα κοντινοί μου φίλοι. Ποιοι άλλοι;

Με το που μου βγάζει παιδιά το χέρι από το πρόσωπο… Δε ξέρω πώς το κατάφερε η Νεφέλη να πείσει όλους αυτούς να έρθουν. Σχεδόν ολόκληρη η πρώτη θα είχε μαζευτεί; Δεν ξέρω, εμένα πάντως μου φαινόντουσαν πολλοί. (Μεταξύ μας, ήταν δυο τρεις που δεν ήξερα καν…)

Και αρχίζουν να τραγουδάνε όλοι μαζί το γνωστό τραγούδι. Και μετά τα χαρακτηριστικά πειράγματα από τους φίλους μου. Χαμογέλαγα σαν το χαζό και δεν ήξερα τι να πω. Κατέληξα να λέω ευχαριστώ πολύ δυνατά σε όλους. Αφήστε που σκότωσα τη Νεφέλη στις αγκαλιές.

Μερικές φορές ξεχνάω πόσο καλούς φίλους έχω. Οπότε θέλω να πω ένα ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ σε όλους τους!

Μπορεί να είστε διαφορετικοί από κάθε άλλο άνθρωπο που ξέρω, αλλά αυτό δεν είναι που μας κάνει ξεχωριστούς; Καλά δεν είπαμε, μην αλλάξετε ενδιαφέροντα για να είστε διαφορετικοί. Είστε αυτοί που είστε. Και άμα σας πέρασε αυτή η σκέψη από το μυαλό σας, σας πληροφορώ ότι και αυτή η σκέψη είναι στοιχείο του χαρακτήρα σας!

Ό,τι και να πω δε μπορώ να σας ευχαριστήσω αρκετά.

Ευχαριστώ για όλα. 🙂

photo by: Markus Spiske

Ας βάλουμε ένα τέλος στον εκφοβισμό και στην κατάθλιψη

Ήθελα εδώ και πολύ καιρό να μιλήσω για αυτό το θέμα. Είναι κάτι πάρα πολύ σοβαρό και καθόλου αστείο. Όταν έχεις νιώσει πως είναι να είσαι θύμα εκφοβισμού, όταν έχεις περάσει από κατάθλιψη, όταν έχεις δει τον κόσμο σου να καταρρέει, βλέπεις με άλλη οπτική γωνία αυτό το θέμα. Γίνεται όμως ο κόσμος μας να ξαναχτιστεί;

Ο λόγος που γράφω για αυτό, είναι γιατί με ενοχλεί να βλέπω κάποιον να μην παλεύει για την ζωή του- ενώ οι πιθανότητες να κερδίσει είναι πάρα πολλές- και να απομονώνεται. Κάθε φορά που αντιλαμβάνομαι κάτι τέτοιο, νιώθω σαν να φταίω κι εγώ. Κατά τη γνώμη μου, όλοι όσοι αντιλαμβάνονται τι συμβαίνει και δε κάνουν τίποτα, είναι ένοχοι. Από τη στιγμή που ξέρεις ότι κάποιος είναι δυστυχισμένος και δεν προσπαθείς καν να τον ενθαρρύνεις, να τον κάνεις να νιώσει καλύτερα, να κάτσεις δίπλα του, έστω να του πεις ένα μόνο γεια, είναι σαν να μη σε ενδιαφέρει καθόλου.

Σήμερα θα μοιραστώ δύο ειδών περιστατικά μαζί σας. Θα προσπαθήσω να τα πιάσω από όλες τις γωνίες. Και του θύματος και του παρατηρητή αλλά και από του εκφοβιστή.

Στη φετινή μου τάξη στο γυμνάσιο, έχουμε ένα παιδί, το οποίο παραπάνω από τη μισή τάξη, το κοροϊδεύουν. Δε θα πω ψέματα: Στην αρχή δεν τον χώνευα καθόλου! Δε μου είχε κάνει τίποτα, κι όμως οι ιστορίες των υπόλοιπων συμμαθητών μου με επηρέασαν. Δεν είμαι καθόλου περήφανη που τα πίστεψα.

Μια μέρα λοιπόν, η υπεύθυνη της τάξης μας, με έβαλε να καθίσω στο ίδιο θρανίο με εκείνον. Ήταν περίοδος που ήμασταν στη μικρότερη τάξη του σχολείο. Εκεί τα παιδιά κάθονται δύο δύο.

Κι όπως πέρασε ο καιρός, αντιλήφθηκα ότι σχεδόν όλες τις φορές που έκανε κάτι ενοχλητικό στη τάξη, έφταιγαν οι άλλοι κι όχι εκείνος. Τον προκαλούσαν, τον κορόιδευαν, γελούσαν μαζί του κλπ. Εκείνος αντιδρούσε αντιμιλώντας τους. Είδα το θέμα από μία άλλη οπτική γωνία.

Σε ένα διάλειμμα, τα είπα όλα στην υπεύθυνη καθηγήτρια της τάξης μας. Της είπα όλα όσα είχα παρατηρήσει τις εβδομάδες που καθόμουν μαζί του. Της είπα ακόμα και ποιοι συγκεκριμένα του φέρονταν άσχημα. Βλέπετε, τις ώρες που έχουμε με αυτή τη καθηγήτρια, όλοι είναι αγγελάκια. Αλλά τις άλλες ώρες… Γίνεται χαμός στη τάξη. Εκεί είναι που γίνονται τα περισσότερα θέματα.

Εκείνη λογικά τους μίλησε, γιατί από τότε, έχει να γίνει θέμα στη τάξη για αυτό πολύ καιρό. Καλά, ίσως τώρα να έχει ξαναρχίσει. Όποτε όμως το αντιλαμβάνομαι, κοιτάω αυτόν που προσπαθεί να ‘επιτεθεί’ σε εκείνον, με ένα κενό βλέμμα, χωρίς κανένα συναίσθημα. Είναι σα μια προειδοποίηση. Όσο είμαι εγώ σε αυτή τη τάξη, δε θα αφήσω τίποτα τέτοιο να συμβεί.

Για το ίδιο θέμα, θα πω και κάτι άλλο: Όσοι τον κατηγορούν, είναι κουτοί. (Συγνώμη συμμαθητή μου που μπορεί να διαβάζεις αυτό, αλλά είναι αλήθεια.) Εμένα, μου φέρθηκε άσχημα μόνο όταν του φέρθηκα άσχημα. Όταν άλλαξα τη συμπεριφορά μου, άλλαξε κι η δικιά του. Ειδικά εσείς που νομίζετε ότι είστε τόσο μάγκες, μόνο και μόνο επειδή ενοχλείτε τους άλλους, σταματήστε μα το θεό! Θα ήθελα ν’ ήξερα, αλήθεια, περνάτε καλά; Για να ξέρετε, δεν είναι ποτέ αργά να αλλάξετε τη συμπεριφορά σας, όπως δεν είναι ποτέ αργά να κάνεις ένα βήμα πίσω.

 

Never lose your life

Αν σας ζητάγαν να τους περιγράψετε την κατάθλιψη, τι θα λέγατε; Βλέπω σχεδόν κάθε μέρα τέτοια περιστατικά. Ποιος φταίει όμως; Το πιο απλό θα ήταν να κατηγορήσουμε αυτόν που μας στεναχώρησε. Ένα λέω:

Όχι.

Φυσικά, αυτός που μας στεναχώρησε, αυτός που τόλμησε να μας προσβάλει, φταίει πολύ. Όμως περισσότερο φταίμε εμείς οι ίδιοι, που τα παίρνουμε όλα αυτά στα σοβαρά.

Συγνώμη κι όλας, άμα σε πει κάποιος χαζό, σημαίνει ότι είσαι; Όχι δα! Επειδή με είπε ο άλλος κουτό, θα αρχίσω να στεναχωριέμαι; Όμως δε φταίει εκείνος που τον πίστεψα , φταίει;

Οι εκφοβιστές λοιπόν της κατάθλιψης, είμαστε οι ίδιοι. Δε λέω ότι δε πειράζει να βρίζουμε τον άλλο, να τον χτυπάμε και να τον κάνουμε να νιώθει άσχημα. Άμα δείτε κάτι τέτοιο να συμβαίνει, το καλύτερο είναι να επικοινωνήσουμε με κάποιον.

Ξέρω ότι αυτό είναι ένα πολύ ευαίσθητο θέμα. Αλλά σκεφτείτε λίγο: Όταν πέσουμε κάτω, δε ξανασηκωνόμαστε; Γιατί λοιπόν να μην κάνουμε το ίδιο και με την ζωή μας;

Τώρα, άμα δεν είσαι αυτός που έχει το πρόβλημα της κατάθλιψης, αλλά το έχει κάποιος άλλος και εσύ το ξέρεις, το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να το πεις σε κάποιον, να γίνεις φίλος με αυτό το άτομο, να του μιλήσεις και να το ρωτήσεις τη συμβαίνει. Με κάθε τρόπο που μπορείς, προσπάθησε να το κάνεις να νιώσει καλύτερα.

Μερικές ιδέες για να νιώσεις καλύτερα άμα είστε στεναχωρημένοι είναι να γράψετε αυτές τις μαγικές λέξεις στο διαδίκτυο: «Χαρούμενες Ατάκες.» (ή «Happy Quotes» στα αγγλικά, για περισσότερα αποτελέσματα.) Κάθε φορά που νιώθω άσχημα, αυτό κάνω και μετά από δυο τρεις, νιώθω καλύτερα. Να 4 από αυτές:

«Το να είσαι χαρούμενος δε σημαίνει ότι όλα είναι τέλεια. Σημαίνει ότι αποφάσισες να κοιτάξεις πέρα από τις ατέλειες.»
~Gerard Way

«Χαμογέλα… Είτε θα κάνει ζεστάνει την καρδιά των άλλων, είτε θα τους εκνευρίσει. Και στις δύο περιπτώσεις, εσύ νικάς!»
~Αγνώστου

«Συνέχισε να χαμογελάς και μια μέρα η ζωή θα βαρεθεί να σε στεναχωρεί.»
~Αγνώστου

«Ποτέ χάσεις τη ζωή σου επειδή αυτοκτόνησες, γιατί θα χάσεις την ευκαιρία να έχεις ένα χαρούμενο τέλος.»
~Evelina Online (Εγώ)

Πιστεύω, πως άμα προσπαθήσουμε όλοι, μπορούμε να καταφέρουμε να βάλουμε τέλος στην ιστορία του εκφοβισμού και της κατάθλιψης. Δε θα είναι εύκολο, θα είναι όμως ευχάριστο. Σαν τις εξετάσεις, όταν τις τελειώνεις επιτέλους!

Το μήνυμα (Ο λόγος που μου αρέσει να γράφω 2)

Στο προηγούμενο ποστ, σας έγραψα ένα κείμενο, με την ιστορία ενός εφήβου, τον Γιοσίκη, ο οποίος πέρναγε μια πολύ δύσκολη ζωή. Σας ζήτησα να μου βρείτε ένα μήνυμα μέσα από την ιστορία. Σήμερα, θα σας πω τι σκεφτόμουν όταν το έγραψα.

Προσπάθησα να τονίσω ότι ο Γιοσίκη είναι σαν τα άλλα αγόρια της ηλικίας του και πως καθένας θα μπορούσε να βρίσκεται στη θέση του. Κανένας δε το έβλεπε, αλλά ο Γιοσίκη ήταν κατά βάθος πιεσμένος και πληγωμένος, επειδή το κορίτσι που αγαπούσε, είχε μάτια για τον καλύτερό του φίλο. Μετά από μία επίσκεψη του κοριτσιού, ο Γιοσίκη κατέληξε στο καραόκε κλαμπ της γειτονιάς, με όλους τους φίλους του να του έχουν κάνει πάρτι έκπληξη για τα γενέθλιά του, που ο ίδιος είχε ξεχάσει.

shoes2

Να μερικά από τα μηνύματα που ήθελα να περάσω:

  • Κάθε άνθρωπος λοιπόν, μπορεί να φαίνεται εντελώς διαφορετικός από αυτό που είναι. Μπορεί να μοιάζει σαν όλα να είναι καλά, ενώ να μην είναι. Μπορεί να μοιάζει ‘ο σκληρός’ ενώ στη πραγματικότητα να νιώθει αδύναμος.
  • Ακόμα και σε νεαρή ηλικία, το να καπνίζεις και να πίνεις είναι δυνατόν να συμβαίνει. Πάντως, άμα θες πραγματικά να το κόψεις, μπορείς.
  • Όταν κάνεις κάτι καλό για κάποιον, μπορεί να του αλλάξει τη ζωή. Τα πάντα είναι δυνατόν να συμβούν. Μερικοί άνθρωποι το θυμούνται για πάντα. Πάντα να βοηθάς τους άλλους όταν μπορείς.
  • Μερικά πράγματα, όπως η μουσική στη συγκεκριμένη περίπτωση, μας βοηθάνε να εκφράσουμε τα συναισθήματά μας πιο εύκολα και μας χαλαρώνουν.
  • Άμα κάτι σου γίνει συνήθεια, είναι πολύ δύσκολο να το κόψεις.
  • Ποτέ να μη βγάζουμε συμπεράσματα γρήγορα. Πολλές φορές, οδηγούν σε ένα πολύ πολύ πολύ λάθος συμπέρασμα.
  • Άμα ποτέ νιώθεις μόνος, μίλα. Πες το σε κάποιον, οποιοδήποτε. Πρέπει να συζητάμε με τους άλλους τα προβλήματά μας και να μη κλεινόμαστε μόνο στον εαυτό μας. Μερικές φορές ο χρόνος για το εαυτό μας είναι καλός, αλλά μέχρι ενός σημείου.
  • Οι φίλοι και η οικογένεια αρκούν για να σου φτιάξουν τη μέρα.
  • Μερικές φορές η υπομονή αξίζει. Άμα περιμένεις, μπορεί να πάρεις κάτι καλύτερο από αυτό που θα έπαιρνες, άμα ‘προχώραγες’ βιαστικά.

Αυτά είναι μόνο λίγα από τα μηνύματα. Όπως είπα και πριν, τα μηνύματα είναι διαφορετικά για τον κάθε άνθρωπο, διότι δεν είμαστε ίδιοι. Αυτό είναι από τα μεγαλύτερα θαύματα της ζωής! -(^.^)-