Γιατί να πιστέψω στον εαυτό μου;

Ποτέ δεν είσαι μόνος σου. Πάντα έχεις τον εαυτό σου να σου κρατάει συντροφιά και να σε κάνει να νιώθεις δυνατός σε δύσκολες στιγμές.

Πάντα έχεις τον εαυτό σου.

Πρόσφατα, αυτό το βίντεο είναι στο μυαλό μου συνεχώς. Ξέρω ότι είναι δύσκολο για μερικούς να παρακολουθήσουν ένα δεκάλεπτο βίντεο στα Αγγλικά. Για αυτό έγραψα στα ελληνικά όσα βρήκα σημαντικότερα, με δικά μου λόγια. Το υπόλοιπο άρθρο είναι η εξήγηση του βίντεο.

«Ήθελα να μιλήσω για την έννοια της φράσης «πίστεψε στον εαυτό σου». Είναι ένα θέμα που έχω ασχοληθεί πολύ και προσπαθώ να ασχολούμαι μαζί του. Αλλά αυτές είναι απλά λέξεις. Ξέρετε, «πίστεψε στον εαυτό σου», αυτές είναι λέξεις. Δεν είναι οδηγός για το πώς να γίνεις καλύτερος στη ζωή σου. Δε μπορώ να σας πω πώς να ζήσετε τη ζωή σας, αλλά μπορώ να σας πω πώς έζησα εγώ τη ζωή μου και πώς δούλεψε αυτό για εμένα.

Ένα από τα πράγματα που θυμίζω στον εαυτό μου είναι ότι δεν έχω να αποδείξω τίποτα, σε κανέναν. Και αυτό μπορεί να ακούγεται υπερβολικό γιατί έχω πολλές προσδοκίες και με εσάς και με εμένα τον ίδιο. Ένα όμως από τα πράγματα που με συνδέει με τη πραγματικότητα είναι ότι δεν οφείλω τίποτα σε κανέναν. Το απλά να ζεις δε σημαίνει ότι έχεις ένα χρέος που πρέπει να πληρώσεις στο σύμπαν για να ζήσεις. Υπάρχεις, ακόμα κι αν αφήνεις τον εαυτό σου να αγχώνεται με τέτοιες ιδέες.»
Markiplier

Running

Συνεχίζω με δικά μου λόγια.

Συνέχεια συγκρίνουμε τον εαυτό μας σε άλλους. Μερικές φορές νιώθουμε ότι οφείλουμε να είμαστε όσο καλοί όσο οι άλλοι. Αλλά αυτό δε θα μας κάνει να προχωρήσουμε μακριά. Μας δίνει μια προσωρινή ώθηση που δε θα κρατήσει για πάντα. Όταν προσπαθείς να γίνεις ίδιος με κάποιον άλλο, απογοητεύεις και παρατάς εσένα.

Ο μόνος άνθρωπος που πρέπει να μας συγκρίνουμε, είναι εμείς οι ίδιοι. Έτσι βελτιωνόμαστε ως άνθρωποι. Κοιτάμε πίσω στο παρελθόν μας και είμαστε περήφανοι για το πόσο εξελιχθήκαμε και τα πόσα πράγματα καταφέραμε.

Οπότε ξέρεις από που ήρθες και ξέρεις που πηγαίνεις. Έχεις ένα στόχο που σε τραβάει προς τα μπροστά.

«Ο στόχος αυτός είναι ο λόγος που ‘καίγεσαι’ στη μέση της νύχτας. Είναι ο λόγος που χάνεις ύπνο! Είναι ο λόγος που γίνονται όλα στη ζωή σου! Αυτός ο στόχος είναι ότι θες παραπάνω από όλα και περιμένει ακριβώς εκεί να το πάρεις! Και είναι κυριολεκτικά ακριβώς εκεί! Είναι ο αυτό που θες παραπάνω από όλα και είναι αυτό που συνέβη σε εμένα όταν βρήκα το YouTube.

Ήθελα να γίνω YouTuber τόσο πολύ! Και ήξερα ότι υπήρχαν ντουζίνες, εκατοντάδες άνθρωποι που θέλανε το ίδιο με εμένα. Άμα σύγκρινα τον εαυτό μου σε αυτούς και εξαρτιόμουν στις δικές τους δυνατότητες, δεν θα ήμουν πουθενά!

Θα κυλιόμουν στη λάσπη για το πώς, «Ωω, δεν έχω όσους συνδρομητές/subscribers όσους έχουν αυτοί! Δε θα φτάσω ποτέ τόσο μακριά!» Στηριζόμουν μόνο στο καλύτερο που μπορούσα εγώ να κάνω. Δε θα μπορούσα να ζήσω άμα στηριζόμουν στα δικά τους πρότυπα και περίμενα την έγκρισή τους.

Έπρεπε να εγκρίνω τον εαυτό μου και να στηριζόμουν στα δικά μου πρότυπα. Και τα πρότυπά μου είναι υψηλά. Μπορεί να μη φαίνεται όταν κάνω τον γαϊδούρινος και το παιδί στην κάμερα. Αλλά τα πρότυπά μου για αυτό που κάνω, στη ζωή μου, είναι υψηλά. Γιατί τα αυξάνω κάθε χρόνο που ζω. Περιμένω περισσότερα από εμένα. Περιμένω καλύτερα από εμένα. Περιμένω καλύτερα από εμένα κάθε μέρα.

Και όλα αυτά έρχονται από το γεγονός πως πιστεύω σε αυτό που κάνω.

Αυτό δε σημαίνει ότι αγνοώ άλλες γνώμες. Δεν το αγνοώ, όταν μου την λένε για πράγματα που έχω κάνω στο παρελθόν. Το βάζω στο νου μου και χτίζω τη ζωή μου γύρω από αυτό αλλά στο τέλος, καταλήγω να φτιάχνω πράγματα που με κάνουν χαρούμενο.»
Markiplier

Για αυτό πρέπει να αγαπάμε, πρώτα από όλα, εμάς τους ίδιους. Άμα δεν έχουμε σεβασμό προς το ίδιο μας το σώμα και προς την ίδια μας τη ψυχή, δε μπορούμε να δείξουμε σεβασμό στον συνάνθρωπό μας.

Πρέπει να πιστέψουμε στους εαυτούς μας.

 

Photo by: Roman Boed

Απόψε (ξανα)ονειρεύτηκα…

Στο τέλος κάθε χρόνου, η παλιά μου γυμνάστρια, οργανώνει μια γιορτή με χορούς, παραδοσιακούς και μοντέρνους. Κάθε χρονιά, το θέμα της γιορτής είναι διαφορετικό. (π.χ. musical, ελληνικός κινηματογράφος κ.α.)

Πέρσι, ο τίτλος της γιορτής, ήταν «Απόψε Ονειρεύτηκα…» Ήμουν εκτάκι, τελευταία μου χρονιά στο Δημοτικό και η τελευταία μου παράσταση.

Ένα από τα αγαπημένα μου χορευτικά από εκείνη τη γιορτή, είναι το Limbo του Daddy Yankee.

Χόρεψα limbo. Και μου άρεσε. ^.^ Μας πήρε αρκετό χρόνο να συγχρονιστούμε και να μάθουμε το χορευτικό, αλλά άξιζε. Είναι μία από τις καλύτερες αναμνήσεις μου στο Δημοτικό! Να το βίντεο:

Στο τέλος της γιορτής, είχα κλάψει αρκετά. Από τότε που πήγαινα Τετάρτη Δημοτικού, έπαιρνα μέρος στις γιορτές. Δε πίστευα ότι είχε έρθει το τέλος αυτών των γιορτών για εμένα.

Όμως που είναι τέτοιες γιορτές στο γυμνάσιο; Τώρα, είναι η αδερφή μου που τις έχει τις γιορτές και την Τετάρτη, τη παρακολούθησα. Είχα πάει με δύο από τους πολύ κοντινούς μου φίλους, την Εύα και τον Ορέστη. Τους γνώρισα τώρα στο γυμνάσιο.

Αποφάσισα να φτιάξω αφίσες για να τις κουνάμε εγώ, η Εύα κι ο Ορέστης την ώρα της γιορτής. Τις κουνάγαμε όλη την ώρα και γελάγαμε, κάναμε νοήματα στην Εβίτα όσο χόρευε, αλλά τις περισσότερες φορές δε μας έβλεπε. Δε πειράζει όμως, γιατί πέρασα υπέροχα. Το θέμα της γιορτής, ήταν η αγάπη. Τι ωραίο θέμα!

Μήνες τώρα μου λέει η Εβίτα: «Δε μου αρέσει το φινάλε μας!»

Δε το είχα ακούσει και δε το είχα δει. Δεν ήξερα τι έπαιζε. Λέει, δεν ήταν η μόνη που δεν της άρεσε. Σε πολλά παιδιά. Μου έκανε μεγάλη εντύπωση που δεν τους άρεσε όμως. Γιατί εμένα ήταν αρκετό για να με κάνει να δακρύσω.

Από την περσινή γιορτή, «Οι Πειρατές της Καραϊβικής»

Η νοσταλγία κυλούσε στο αίμα μου και όσο πέρναγε ο χρόνος, τόσο πιο έντονη γινόταν. Όταν τελείωσε η παράσταση, εγώ με την Εύα (ο Ορέστης είχε φύγει λίγο πιο πριν) πήγαμε σε μια γωνίτσα να μιλήσουμε.

«Εμείς στο Δημοτικό δεν κάναμε τέτοιες γιορτές.» μου είπε η Εύα, η οποία είχε, επίσης, δακρύσει. «Η δασκάλα που έκανε τις γιορτές λήξης μας θεωρούσε ‘ανίκανους’ και προτιμούσε το άλλο τμήμα να κάνει τη γιορτή. Εμείς κάναμε πάντα τα ηχητικά εφέ ή κάτι τέτοιο. Πέρσι, κάναμε ένα θεατρικό έργο, η τάξη μας. Όλοι βαρεθήκαν και φύγαν. Ποτέ δε κάναμε κάτι ωραίο σαν εσάς.»

Εγώ έγνεψα καταφατικά. «Είναι απαίσιο όταν κάποιος σε πετάει έξω, όταν δεν έχει καν προσπαθήσει να συνεργαστεί μαζί σου… Για αυτό μου αρέσουν οι γιορτές μας. Η γυμνάστρια μας προσπαθεί να κάνει τους πάντες να περάσουν καλά. Οι γιορτές πάντα είναι πολύ ωραίες…»

Όταν έφυγε η Εύα, ήθελα να κλάψω. Είχα είδη δακρύσει. Με το που είδα τη μάνα μου με την Εβίτα, έτρεξα και έβαλα τα κλάματα στην αγκαλιά της. Έκλαιγα σαν ένα μικρό παιδί και δεν είχα πρόθεση να σταματήσω να κλαίω.

Θλίψη, συγκίνηση, χαρά και άλλα χιλιάδες συναισθήματα ήταν αυτά που ένιωθα. Αυτό που κυριαρχούσε ήταν η νοσταλγία.

Έκλαψα περισσότερο από όσο είχα κλάψει στις γιορτές που έπαιρνα εγώ μέρος!

Το βράδυ, είχα πονοκέφαλο. Προσπάθησα να κοιμηθώ χωρίς να σκέφτομαι αυτά που έγιναν, αλλά ήταν αδύνατον. Δε θυμάμαι τι ώρα ακριβώς με πήρε ύπνος, θυμάμαι όμως ότι έκλαιγα στο μαξιλάρι μου αρκετή ώρα πριν συμβεί αυτό.

Οι γιορτές πάντα είναι πολύ ωραίες. Είναι αλήθεια. Θα ήθελα να ευχαριστήσω την κυρία Φάλυ, που τόσα χρόνια, συνεχίζει να κάνει γιορτές. Το υπόλοιπο άρθρο είναι αφιερωμένο σε εκείνη. Όμως, αυτό δε σημαίνει πως πρέπει να σταματήσετε να διαβάζετε, εσείς οι υπόλοιποι.


Αγαπημένη μου κυρία Φάλυ,

Έχετε ένα μεγάλο ρόλο στη καρδιά μου.

Κάνατε το τέλος κάθε σχολικής χρονιάς να φύγει με έναν μαγικό τρόπο, ακόμα καλύτερο και από τα παραμύθια. Θα ξέρετε, πιστεύω, πως δεν είναι πολλά τα σχολεία που κάνουν γιορτές σαν τις δικές σας. Το γεγονός το ότι ασχολείστε με έναν τεράστιο αριθμό παιδιών, στο οποίο μόνο το 1% έχει εμπειρία με χορό, είναι αξιοθαύμαστο από μόνο του.

Εσείς όμως κάνετε μια γιορτή 30-35 χορευτικά περίπου, το οποίο είναι απίστευτο! Όχι μόνο αυτό, αλλά το κάθε χορευτικό είναι ξεχωριστό από μόνο του. Διαλέγετε ένα θέμα και επιλέγετε κομμάτια όλων των ειδών. Κουράζεστε όλο το χρόνο για να βγει ένα μαγευτικό αποτέλεσμα.

Φέτος, είχατε μερικές δυσκολίες. Θεωρώ απαράδεχτη τη συμπεριφορά των ανθρώπων που προσπαθούν να ρίξουν τη γιορτή, για οποιοδήποτε λόγο. Θα μπορούσαν πολύ απλά να μην πάρουν μέρος. Εμείς οι άνθρωποι, κάνουμε κάτι τέτοια. Φερόμαστε σαν τα καβούρια στον κουβά. Μερικές φορές, γραπωνόμαστε πολύ δυνατά ο ένας στον άλλο και δημιουργούμε πληγές. Και όπως όλες οι πληγές, θέλουν χρόνο για να γιατρευτούν. Σας καταλαβαίνω απόλυτα άμα δεν επιθυμείτε να κάνετε γιορτή λήξης τον επόμενο χρόνο.

Πάντα, σε έμενα τουλάχιστον, περνάτε μηνύματα μέσα από τις γιορτές σας. Για παράδειγμα, ότι όλοι μαζί, είμαστε πιο δυνατοί. Οι φωνές πολλών, είναι δυνατότερες από ενός. Για αυτό, εκείνος που φωνάζει μόνος του, αν καλέσει κι άλλους θα καταφέρει το σκοπό του και θα γίνει δυνατότερος.

Όταν ήμουν πάνω στη σκηνή και χόρευα, ένιωθα το ρυθμό της μουσικής. Στο πρώτο μου χορευτικό, «Το Χρυσόψαρο» (θεέ μου, πόσος καιρός πέρασε;), ένιωθα χαρούμενη, ευτυχισμένη. Προσπαθούσα να μην χαμογελάσω σαν χαζοχαρούμενο! Από την άλλη, στο «Δε σε Φοβάμαι», ένιωσα μια σπίθα ελπίδας μέσα μου. Ένιωσα θαρραλέα.

Πάνω στη σκηνή, μαζί με όλους τους άλλους, νιώθω ότι μπορώ να κάνω τα πάντα. Θέλω κι εσείς να νιώθετε έτσι όταν φτιάχνετε τις γιορτές και δε θέλω να πιέζεστε.

Stop_Smoking

Από την περσινή γιορτή, «Μέσα σε έναν κόσμο που δεν έχει χώρο για εμάς»

Διαβάζω με θαυμασμό τη σημείωση που γράψατε στο λεύκωμα του σχολείου. Όχι μόνο το δικό σας, αλλά όλων των εκπαιδευτικών. Το δικό σας, θα θυμάστε, ήταν αυτό:

«Με οργάνωση μεθοδικότητα και τόλμη να προσπαθείτε πάντα για το καλύτερο. Να μην αποφεύγετε τα δύσκολα, είσαστε μαχητές με πολλές ικανότητες. Μόνο να κοιτάτε εκεί που θέλετε να πάτε, γιατί αλλιώς θα πάτε εκεί που κοιτάτε. Να θυμάστε ότι σε κάθε αγώνα πάντα επιτρέπεται να πέσεις, αυτό που επιβάλλεται είναι να ΣΗΚΩΘΕΙΣ.»

Είναι αλήθεια, πρέπει να σηκωνόμαστε όταν πέφτουμε. Μερικές φορές σκοντάφτουμε και παραπατάμε αλλά πρέπει να βρούμε ισορροπία και να παραμείνουμε όρθιοι.

Αποφάσισα λοιπόν να σας γράψω και εγώ κάτι, ως απάντηση:

Ό,τι και να κάνετε, να μην συγκεντρώνεστε σε αυτό εντελώς. Πάντα να κρατάτε τουλάχιστον 1% για να γελάτε και να είστε χαρούμενοι και τουλάχιστον 1% για να ελπίζετε. Το 98% που απομένει, είναι ένα δυνατό νούμερο από μόνο του, ολοκληρωμένο ή όχι.

Αυτό συνηθίζω να το λέω μερικές φορές στον εαυτό μου ή και σε φίλους. Με κάνει να νιώθω καλύτερα.

Ήθελα να έρθω να σας μιλήσω στη γιορτή, αλλά δε τα κατάφερα. Με είχε φυλακίσει η νοσταλγία, η συγκίνηση και το κλάμα μου. Δε μπορούσα να μιλήσω. Για αυτό σας τα γράφω όλα εδώ.

Να ξέρετε, ότι ό,τι γιορτή θα κάνετε, θα έρθω να τη δω, έχω γνωστούς ή όχι στη σκηνή. Εγώ θα είμαι εκεί.

Σας εύχομαι καλή τύχη για όλες τις επόμενες εκδηλώσεις!

Με πολύ αγάπη,
Εβελίνα

 

Photos by: Vassilis

Σαν να ήπιαμε 20 ποτήρια βότκα και 14 κρασί

Σήμερα, εγώ και η Εβίτα γυρίζαμε από το φροντιστήριο των Αγγλικών, το οποίο είναι λίγα σπίτια πιο ‘κει από το σπίτι μας. Είναι πέντε λεπτάκια και πολλά λέω, περπάτημα. Εγώ κι αδερφή μου τα αλλάξαμε σε 1:30, διότι ήρθαμε τρέχοντας. Σαν να είχαμε πιει 20 ποτήρια βότκα και 14 κρασί.

Έβαλα εγώ από το κινητό μου ένα τραγούδι από το anime «Attack on Titan».

 

Όπως είπα, αρχίσαμε να τρέχουμε. Προσπαθούσαμε να κάνουμε κάποιο ακροβατικό, σπαγγάτο στον αέρα… Εγώ άνοιξα τα χέρια μου και έκανα το αεροπλάνο. Τελικά καταλήξαμε να τρέχουμε σαν νίντζα. Κι σαν αν αυτά να μην ήταν αρκετά, φωνάζαμε όσα Ιαπωνικά ξέραμε από το τραγούδι παράλληλα.

funny_sisters

Μερικοί άνθρωποι που είχαν βγει για μια βόλτα στη γειτονιά, είχαν βγει να μαζέψουν τα ρούχα από το μπαλκόνι ή ήταν μέσα στο αυτοκίνητο, κοιτούσαν εμένα και την Εβίτα περίεργα. Φυσικά, δε με απασχολεί καθόλου, καθώς είμαστε αυτές που είμαστε και είμαι χαρούμενη για αυτό που είμαι σήμερα.

Χαρούμενη μέρα σε όλους! ^•^

Photo by: Donnie Ray Jones

Μια γλυκιά γλυκιά έκπληξη

Αυτό το ποστ έπρεπε να είχε ανεβεί καιρό τώρα, αλλά με ξέρετε: Η έμπνευση με χτυπάει στο κεφάλι τις πιο άκυρες στιγμές.

Σήμερα η στιγμή έτυχε να είναι όσο έγραφα μια ιστορία. Οπότε την έβαλα στην άκρη για να γράψω. Και πόσο παλιά ήταν τα γεγονότα του ποστ; 4 μήνες πριν περίπου, στις 28 Ιανουαρίου του 2016. Τα γενέθλιά μου.

Γενικά εμείς σαν παρέα, έχουμε μια ωραία συνήθεια, να φέρνουμε ένα μικρό κεκάκι για αυτόν που γιορτάζει. Παίρνουμε και έναν αναπτήρα από κάποιον και ανάβουμε κι ένα κεράκι.

Φαντάζομαι τη θυμάστε την Νεφέλη. Έχετε λογικά διαβάσει προηγούμενα ποστ με τις σκανταλιές που κάναμε. Αυτή η ιστορία, δεν θα είναι εξαίρεση.

Πέμπτη λοιπόν η μέρα γενεθλίων, παίρνω τις λαχταριστές σοκολατένιες μπαλίτσες με φουντούκι που πήρα για να μοιράσω και πάω στο σχολείο. (Παραλίγο να δηλητηριάσω έναν συμμαθητή μου, γιατί είναι αλλεργικός στους ξηρούς καρπούς.)

Muffin

Σε ένα από τα δεκάλεπτα διαλείμματα έρχεται μια από τις φίλες μου και με τραβάει από την τάξη. «Εβελίνα.» μου λέει. «Έχω μια σημαντική ερώτηση!» είπε όσο συνέχισε να με τραβάει. Με οδήγησε στο δασάκι του σχολείου. «Θα μου πεις…»

Και μου λέει μερικά πράγματα. Και μιλήσαμε για λίγα λεπτάκια. Καθώς συζητάγαμε, μερικοί άλλοι μου φίλοι ήρθαν και είπαν να πάω μαζί τους γιατί με θέλει η Νεφέλη. Η φίλη μου η άλλη λοιπόν μου βάζει απότομα τα χέρια της μπροστά στα μάτια μου. «ΠΑΜΕ!» ούρλιαξε.

Ακόμα πιο δυνατά ούρλιαξα εγώ όταν με έριξε από ένα σκαλί. (Ευχαριστώ πολύ για τον καταπληκτικό τρόπο που δίνεις οδηγίες σε έναν τυφλό, Μαρία.) Ε καλά, τότε είχα καταλάβει, κάτι πάει να γίνει.

Ποιοι θα ήταν; Τα δίδυμα, η Άννα, η Νεφέλη εννοείται, η Εύα, ο Ορέστης, μερικοί ακόμα κοντινοί μου φίλοι. Ποιοι άλλοι;

Με το που μου βγάζει παιδιά το χέρι από το πρόσωπο… Δε ξέρω πώς το κατάφερε η Νεφέλη να πείσει όλους αυτούς να έρθουν. Σχεδόν ολόκληρη η πρώτη θα είχε μαζευτεί; Δεν ξέρω, εμένα πάντως μου φαινόντουσαν πολλοί. (Μεταξύ μας, ήταν δυο τρεις που δεν ήξερα καν…)

Και αρχίζουν να τραγουδάνε όλοι μαζί το γνωστό τραγούδι. Και μετά τα χαρακτηριστικά πειράγματα από τους φίλους μου. Χαμογέλαγα σαν το χαζό και δεν ήξερα τι να πω. Κατέληξα να λέω ευχαριστώ πολύ δυνατά σε όλους. Αφήστε που σκότωσα τη Νεφέλη στις αγκαλιές.

Μερικές φορές ξεχνάω πόσο καλούς φίλους έχω. Οπότε θέλω να πω ένα ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ σε όλους τους!

Μπορεί να είστε διαφορετικοί από κάθε άλλο άνθρωπο που ξέρω, αλλά αυτό δεν είναι που μας κάνει ξεχωριστούς; Καλά δεν είπαμε, μην αλλάξετε ενδιαφέροντα για να είστε διαφορετικοί. Είστε αυτοί που είστε. Και άμα σας πέρασε αυτή η σκέψη από το μυαλό σας, σας πληροφορώ ότι και αυτή η σκέψη είναι στοιχείο του χαρακτήρα σας!

Ό,τι και να πω δε μπορώ να σας ευχαριστήσω αρκετά.

Ευχαριστώ για όλα. 🙂

photo by: Markus Spiske

Ας βάλουμε ένα τέλος στον εκφοβισμό και στην κατάθλιψη

Ήθελα εδώ και πολύ καιρό να μιλήσω για αυτό το θέμα. Είναι κάτι πάρα πολύ σοβαρό και καθόλου αστείο. Όταν έχεις νιώσει πως είναι να είσαι θύμα εκφοβισμού, όταν έχεις περάσει από κατάθλιψη, όταν έχεις δει τον κόσμο σου να καταρρέει, βλέπεις με άλλη οπτική γωνία αυτό το θέμα. Γίνεται όμως ο κόσμος μας να ξαναχτιστεί;

Ο λόγος που γράφω για αυτό, είναι γιατί με ενοχλεί να βλέπω κάποιον να μην παλεύει για την ζωή του- ενώ οι πιθανότητες να κερδίσει είναι πάρα πολλές- και να απομονώνεται. Κάθε φορά που αντιλαμβάνομαι κάτι τέτοιο, νιώθω σαν να φταίω κι εγώ. Κατά τη γνώμη μου, όλοι όσοι αντιλαμβάνονται τι συμβαίνει και δε κάνουν τίποτα, είναι ένοχοι. Από τη στιγμή που ξέρεις ότι κάποιος είναι δυστυχισμένος και δεν προσπαθείς καν να τον ενθαρρύνεις, να τον κάνεις να νιώσει καλύτερα, να κάτσεις δίπλα του, έστω να του πεις ένα μόνο γεια, είναι σαν να μη σε ενδιαφέρει καθόλου.

Σήμερα θα μοιραστώ δύο ειδών περιστατικά μαζί σας. Θα προσπαθήσω να τα πιάσω από όλες τις γωνίες. Και του θύματος και του παρατηρητή αλλά και από του εκφοβιστή.

Στη φετινή μου τάξη στο γυμνάσιο, έχουμε ένα παιδί, το οποίο παραπάνω από τη μισή τάξη, το κοροϊδεύουν. Δε θα πω ψέματα: Στην αρχή δεν τον χώνευα καθόλου! Δε μου είχε κάνει τίποτα, κι όμως οι ιστορίες των υπόλοιπων συμμαθητών μου με επηρέασαν. Δεν είμαι καθόλου περήφανη που τα πίστεψα.

Μια μέρα λοιπόν, η υπεύθυνη της τάξης μας, με έβαλε να καθίσω στο ίδιο θρανίο με εκείνον. Ήταν περίοδος που ήμασταν στη μικρότερη τάξη του σχολείο. Εκεί τα παιδιά κάθονται δύο δύο.

Κι όπως πέρασε ο καιρός, αντιλήφθηκα ότι σχεδόν όλες τις φορές που έκανε κάτι ενοχλητικό στη τάξη, έφταιγαν οι άλλοι κι όχι εκείνος. Τον προκαλούσαν, τον κορόιδευαν, γελούσαν μαζί του κλπ. Εκείνος αντιδρούσε αντιμιλώντας τους. Είδα το θέμα από μία άλλη οπτική γωνία.

Σε ένα διάλειμμα, τα είπα όλα στην υπεύθυνη καθηγήτρια της τάξης μας. Της είπα όλα όσα είχα παρατηρήσει τις εβδομάδες που καθόμουν μαζί του. Της είπα ακόμα και ποιοι συγκεκριμένα του φέρονταν άσχημα. Βλέπετε, τις ώρες που έχουμε με αυτή τη καθηγήτρια, όλοι είναι αγγελάκια. Αλλά τις άλλες ώρες… Γίνεται χαμός στη τάξη. Εκεί είναι που γίνονται τα περισσότερα θέματα.

Εκείνη λογικά τους μίλησε, γιατί από τότε, έχει να γίνει θέμα στη τάξη για αυτό πολύ καιρό. Καλά, ίσως τώρα να έχει ξαναρχίσει. Όποτε όμως το αντιλαμβάνομαι, κοιτάω αυτόν που προσπαθεί να ‘επιτεθεί’ σε εκείνον, με ένα κενό βλέμμα, χωρίς κανένα συναίσθημα. Είναι σα μια προειδοποίηση. Όσο είμαι εγώ σε αυτή τη τάξη, δε θα αφήσω τίποτα τέτοιο να συμβεί.

Για το ίδιο θέμα, θα πω και κάτι άλλο: Όσοι τον κατηγορούν, είναι κουτοί. (Συγνώμη συμμαθητή μου που μπορεί να διαβάζεις αυτό, αλλά είναι αλήθεια.) Εμένα, μου φέρθηκε άσχημα μόνο όταν του φέρθηκα άσχημα. Όταν άλλαξα τη συμπεριφορά μου, άλλαξε κι η δικιά του. Ειδικά εσείς που νομίζετε ότι είστε τόσο μάγκες, μόνο και μόνο επειδή ενοχλείτε τους άλλους, σταματήστε μα το θεό! Θα ήθελα ν’ ήξερα, αλήθεια, περνάτε καλά; Για να ξέρετε, δεν είναι ποτέ αργά να αλλάξετε τη συμπεριφορά σας, όπως δεν είναι ποτέ αργά να κάνεις ένα βήμα πίσω.

 

Never lose your life

Αν σας ζητάγαν να τους περιγράψετε την κατάθλιψη, τι θα λέγατε; Βλέπω σχεδόν κάθε μέρα τέτοια περιστατικά. Ποιος φταίει όμως; Το πιο απλό θα ήταν να κατηγορήσουμε αυτόν που μας στεναχώρησε. Ένα λέω:

Όχι.

Φυσικά, αυτός που μας στεναχώρησε, αυτός που τόλμησε να μας προσβάλει, φταίει πολύ. Όμως περισσότερο φταίμε εμείς οι ίδιοι, που τα παίρνουμε όλα αυτά στα σοβαρά.

Συγνώμη κι όλας, άμα σε πει κάποιος χαζό, σημαίνει ότι είσαι; Όχι δα! Επειδή με είπε ο άλλος κουτό, θα αρχίσω να στεναχωριέμαι; Όμως δε φταίει εκείνος που τον πίστεψα , φταίει;

Οι εκφοβιστές λοιπόν της κατάθλιψης, είμαστε οι ίδιοι. Δε λέω ότι δε πειράζει να βρίζουμε τον άλλο, να τον χτυπάμε και να τον κάνουμε να νιώθει άσχημα. Άμα δείτε κάτι τέτοιο να συμβαίνει, το καλύτερο είναι να επικοινωνήσουμε με κάποιον.

Ξέρω ότι αυτό είναι ένα πολύ ευαίσθητο θέμα. Αλλά σκεφτείτε λίγο: Όταν πέσουμε κάτω, δε ξανασηκωνόμαστε; Γιατί λοιπόν να μην κάνουμε το ίδιο και με την ζωή μας;

Τώρα, άμα δεν είσαι αυτός που έχει το πρόβλημα της κατάθλιψης, αλλά το έχει κάποιος άλλος και εσύ το ξέρεις, το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να το πεις σε κάποιον, να γίνεις φίλος με αυτό το άτομο, να του μιλήσεις και να το ρωτήσεις τη συμβαίνει. Με κάθε τρόπο που μπορείς, προσπάθησε να το κάνεις να νιώσει καλύτερα.

Μερικές ιδέες για να νιώσεις καλύτερα άμα είστε στεναχωρημένοι είναι να γράψετε αυτές τις μαγικές λέξεις στο διαδίκτυο: «Χαρούμενες Ατάκες.» (ή «Happy Quotes» στα αγγλικά, για περισσότερα αποτελέσματα.) Κάθε φορά που νιώθω άσχημα, αυτό κάνω και μετά από δυο τρεις, νιώθω καλύτερα. Να 4 από αυτές:

«Το να είσαι χαρούμενος δε σημαίνει ότι όλα είναι τέλεια. Σημαίνει ότι αποφάσισες να κοιτάξεις πέρα από τις ατέλειες.»
~Gerard Way

«Χαμογέλα… Είτε θα κάνει ζεστάνει την καρδιά των άλλων, είτε θα τους εκνευρίσει. Και στις δύο περιπτώσεις, εσύ νικάς!»
~Αγνώστου

«Συνέχισε να χαμογελάς και μια μέρα η ζωή θα βαρεθεί να σε στεναχωρεί.»
~Αγνώστου

«Ποτέ χάσεις τη ζωή σου επειδή αυτοκτόνησες, γιατί θα χάσεις την ευκαιρία να έχεις ένα χαρούμενο τέλος.»
~Evelina Online (Εγώ)

Πιστεύω, πως άμα προσπαθήσουμε όλοι, μπορούμε να καταφέρουμε να βάλουμε τέλος στην ιστορία του εκφοβισμού και της κατάθλιψης. Δε θα είναι εύκολο, θα είναι όμως ευχάριστο. Σαν τις εξετάσεις, όταν τις τελειώνεις επιτέλους!