Ας βάλουμε ένα τέλος στον εκφοβισμό και στην κατάθλιψη

Ήθελα εδώ και πολύ καιρό να μιλήσω για αυτό το θέμα. Είναι κάτι πάρα πολύ σοβαρό και καθόλου αστείο. Όταν έχεις νιώσει πως είναι να είσαι θύμα εκφοβισμού, όταν έχεις περάσει από κατάθλιψη, όταν έχεις δει τον κόσμο σου να καταρρέει, βλέπεις με άλλη οπτική γωνία αυτό το θέμα. Γίνεται όμως ο κόσμος μας να ξαναχτιστεί;

Ο λόγος που γράφω για αυτό, είναι γιατί με ενοχλεί να βλέπω κάποιον να μην παλεύει για την ζωή του- ενώ οι πιθανότητες να κερδίσει είναι πάρα πολλές- και να απομονώνεται. Κάθε φορά που αντιλαμβάνομαι κάτι τέτοιο, νιώθω σαν να φταίω κι εγώ. Κατά τη γνώμη μου, όλοι όσοι αντιλαμβάνονται τι συμβαίνει και δε κάνουν τίποτα, είναι ένοχοι. Από τη στιγμή που ξέρεις ότι κάποιος είναι δυστυχισμένος και δεν προσπαθείς καν να τον ενθαρρύνεις, να τον κάνεις να νιώσει καλύτερα, να κάτσεις δίπλα του, έστω να του πεις ένα μόνο γεια, είναι σαν να μη σε ενδιαφέρει καθόλου.

Σήμερα θα μοιραστώ δύο ειδών περιστατικά μαζί σας. Θα προσπαθήσω να τα πιάσω από όλες τις γωνίες. Και του θύματος και του παρατηρητή αλλά και από του εκφοβιστή.

Στη φετινή μου τάξη στο γυμνάσιο, έχουμε ένα παιδί, το οποίο παραπάνω από τη μισή τάξη, το κοροϊδεύουν. Δε θα πω ψέματα: Στην αρχή δεν τον χώνευα καθόλου! Δε μου είχε κάνει τίποτα, κι όμως οι ιστορίες των υπόλοιπων συμμαθητών μου με επηρέασαν. Δεν είμαι καθόλου περήφανη που τα πίστεψα.

Μια μέρα λοιπόν, η υπεύθυνη της τάξης μας, με έβαλε να καθίσω στο ίδιο θρανίο με εκείνον. Ήταν περίοδος που ήμασταν στη μικρότερη τάξη του σχολείο. Εκεί τα παιδιά κάθονται δύο δύο.

Κι όπως πέρασε ο καιρός, αντιλήφθηκα ότι σχεδόν όλες τις φορές που έκανε κάτι ενοχλητικό στη τάξη, έφταιγαν οι άλλοι κι όχι εκείνος. Τον προκαλούσαν, τον κορόιδευαν, γελούσαν μαζί του κλπ. Εκείνος αντιδρούσε αντιμιλώντας τους. Είδα το θέμα από μία άλλη οπτική γωνία.

Σε ένα διάλειμμα, τα είπα όλα στην υπεύθυνη καθηγήτρια της τάξης μας. Της είπα όλα όσα είχα παρατηρήσει τις εβδομάδες που καθόμουν μαζί του. Της είπα ακόμα και ποιοι συγκεκριμένα του φέρονταν άσχημα. Βλέπετε, τις ώρες που έχουμε με αυτή τη καθηγήτρια, όλοι είναι αγγελάκια. Αλλά τις άλλες ώρες… Γίνεται χαμός στη τάξη. Εκεί είναι που γίνονται τα περισσότερα θέματα.

Εκείνη λογικά τους μίλησε, γιατί από τότε, έχει να γίνει θέμα στη τάξη για αυτό πολύ καιρό. Καλά, ίσως τώρα να έχει ξαναρχίσει. Όποτε όμως το αντιλαμβάνομαι, κοιτάω αυτόν που προσπαθεί να ‘επιτεθεί’ σε εκείνον, με ένα κενό βλέμμα, χωρίς κανένα συναίσθημα. Είναι σα μια προειδοποίηση. Όσο είμαι εγώ σε αυτή τη τάξη, δε θα αφήσω τίποτα τέτοιο να συμβεί.

Για το ίδιο θέμα, θα πω και κάτι άλλο: Όσοι τον κατηγορούν, είναι κουτοί. (Συγνώμη συμμαθητή μου που μπορεί να διαβάζεις αυτό, αλλά είναι αλήθεια.) Εμένα, μου φέρθηκε άσχημα μόνο όταν του φέρθηκα άσχημα. Όταν άλλαξα τη συμπεριφορά μου, άλλαξε κι η δικιά του. Ειδικά εσείς που νομίζετε ότι είστε τόσο μάγκες, μόνο και μόνο επειδή ενοχλείτε τους άλλους, σταματήστε μα το θεό! Θα ήθελα ν’ ήξερα, αλήθεια, περνάτε καλά; Για να ξέρετε, δεν είναι ποτέ αργά να αλλάξετε τη συμπεριφορά σας, όπως δεν είναι ποτέ αργά να κάνεις ένα βήμα πίσω.

 

Never lose your life

Αν σας ζητάγαν να τους περιγράψετε την κατάθλιψη, τι θα λέγατε; Βλέπω σχεδόν κάθε μέρα τέτοια περιστατικά. Ποιος φταίει όμως; Το πιο απλό θα ήταν να κατηγορήσουμε αυτόν που μας στεναχώρησε. Ένα λέω:

Όχι.

Φυσικά, αυτός που μας στεναχώρησε, αυτός που τόλμησε να μας προσβάλει, φταίει πολύ. Όμως περισσότερο φταίμε εμείς οι ίδιοι, που τα παίρνουμε όλα αυτά στα σοβαρά.

Συγνώμη κι όλας, άμα σε πει κάποιος χαζό, σημαίνει ότι είσαι; Όχι δα! Επειδή με είπε ο άλλος κουτό, θα αρχίσω να στεναχωριέμαι; Όμως δε φταίει εκείνος που τον πίστεψα , φταίει;

Οι εκφοβιστές λοιπόν της κατάθλιψης, είμαστε οι ίδιοι. Δε λέω ότι δε πειράζει να βρίζουμε τον άλλο, να τον χτυπάμε και να τον κάνουμε να νιώθει άσχημα. Άμα δείτε κάτι τέτοιο να συμβαίνει, το καλύτερο είναι να επικοινωνήσουμε με κάποιον.

Ξέρω ότι αυτό είναι ένα πολύ ευαίσθητο θέμα. Αλλά σκεφτείτε λίγο: Όταν πέσουμε κάτω, δε ξανασηκωνόμαστε; Γιατί λοιπόν να μην κάνουμε το ίδιο και με την ζωή μας;

Τώρα, άμα δεν είσαι αυτός που έχει το πρόβλημα της κατάθλιψης, αλλά το έχει κάποιος άλλος και εσύ το ξέρεις, το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να το πεις σε κάποιον, να γίνεις φίλος με αυτό το άτομο, να του μιλήσεις και να το ρωτήσεις τη συμβαίνει. Με κάθε τρόπο που μπορείς, προσπάθησε να το κάνεις να νιώσει καλύτερα.

Μερικές ιδέες για να νιώσεις καλύτερα άμα είστε στεναχωρημένοι είναι να γράψετε αυτές τις μαγικές λέξεις στο διαδίκτυο: «Χαρούμενες Ατάκες.» (ή «Happy Quotes» στα αγγλικά, για περισσότερα αποτελέσματα.) Κάθε φορά που νιώθω άσχημα, αυτό κάνω και μετά από δυο τρεις, νιώθω καλύτερα. Να 4 από αυτές:

«Το να είσαι χαρούμενος δε σημαίνει ότι όλα είναι τέλεια. Σημαίνει ότι αποφάσισες να κοιτάξεις πέρα από τις ατέλειες.»
~Gerard Way

«Χαμογέλα… Είτε θα κάνει ζεστάνει την καρδιά των άλλων, είτε θα τους εκνευρίσει. Και στις δύο περιπτώσεις, εσύ νικάς!»
~Αγνώστου

«Συνέχισε να χαμογελάς και μια μέρα η ζωή θα βαρεθεί να σε στεναχωρεί.»
~Αγνώστου

«Ποτέ χάσεις τη ζωή σου επειδή αυτοκτόνησες, γιατί θα χάσεις την ευκαιρία να έχεις ένα χαρούμενο τέλος.»
~Evelina Online (Εγώ)

Πιστεύω, πως άμα προσπαθήσουμε όλοι, μπορούμε να καταφέρουμε να βάλουμε τέλος στην ιστορία του εκφοβισμού και της κατάθλιψης. Δε θα είναι εύκολο, θα είναι όμως ευχάριστο. Σαν τις εξετάσεις, όταν τις τελειώνεις επιτέλους!

One thought on “Ας βάλουμε ένα τέλος στον εκφοβισμό και στην κατάθλιψη

  1. Ωχ, Εβελίνα, πολύ δύσκολα θέματα έπιασες σήμερα. Δεν είσαι μακριά, γιατί έχεις προσεγγίσει πολύ καλά και τα δύο θέματα, αλλά υπάρχουν πολλά πράγματα ακόμη που συμπληρώνουν το παζλ. Φοβάμαι ότι ούτε οι καθηγητές σας δεν τα γνωρίζουν και γι΄αυτό δεν μπαίνει ένα τέρμα σε όλο αυτό. Δε φανταζόμουν ότι η κατάθλιψη θα ήταν κάτι που θα αφορούσε παιδιά της ηλικίας σου, αλλά έχω δει να συμβαίνει ακόμη και σε παιδάκι 4 χρονών – εξαιτίας δυσκολίας προσαρμογής στο σχολείο, κοροϊδίας από τους συμμαθητές και ανικανότητας των γονιών και των δασκάλων να καταλάβουν που οφειλόταν όλο αυτό και να βοηθήσουν – οπότε η κατάθλιψη δε γνωρίζει ηλικία. Το πρόβλημα ξεκινάει από εμάς τους γονείς. Πολλοί γονείς αγνοούν τις ιδιαιτερότητες της ιδιοσυγκρασίας του παιδιού τους και αυτό είναι το πρώτο σοβαρό πρόβλημα. Οι δάσκαλοι και οι καθηγητές επίσης δε γνωρίζουν όσα θα έπρεπε να γνωρίζουν και τελικά συμβαίνει αυτό που παρατηρείς. Παιδιά που δεν μπορούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους, είτε γιατί είναι θύματα εκφοβισμού και στο σπίτι τους ή αν δεν είναι τα ίδια μπορεί να είναι ένας από τους γονείς τους και τελικά αυτά να ταυτίζονται μαζί του και να υιοθετούν τη στάση του θύματος, είτε γιατί έχουν μια ιδιαίτερη ιδιοσυγκρασία και απλώς χρειάζεται κάποιος να τους διδάξει πως να αντιδρούν. Το πρόβλημα λοιπόν ξεκινάει από εμάς τους γονείς, οι οποίοι πολλές φορές έχουμε κάθε καλή πρόθεση, αλλά πλήρη άγνοια για μερικά πολύ βασικά θέματα που αφορούν τα παιδιά μας.

    Εσύ καλά κάνεις και επεμβαίνεις όσο μπορείς. Είναι πολύ σημαντικό να λες στα παιδιά θύματα ότι κανείς δεν έχει δικαίωμα να τους φέρεται έτσι, γιατί όσο κουφό κι αν σου φανεί, τα περισσότερα από αυτά τα παιδιά δεν το γνωρίζουν αυτό. Δεν ξέρουν πως αρκεί η δύναμη της φωνής τους για να σταματήσει όλο αυτό και πως κανείς δεν έχει δικαίωμα να τους φέρεται υποτιμητικά.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *